Kuran okurken başkalarını rahatsız etmemek ile alakalı olarak bir rivayette Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyor:

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ : اعْتَكَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ فَسَمِعَهُمْ يَجْهَرُونَ بِالْقِرَاءَةِ، فَكَشَفَ السِّتْرَ وَقَالَ : ” أَلَا إِنَّ كُلَّكُمْ مُنَاجٍ رَبَّهُ، فَلَا يُؤْذِيَنَّ بَعْضُكُمْ بَعْضًا، وَلَا يَرْفَعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ فِي الْقِرَاءَةِ “. أَوْ قَالَ : ” فِي الصَّلَاةِ “.

“Dikkat edin! Hepiniz Rabbinize münacat ediyorsunuz (dua ve ibadetle ona sesleniyorsunuz). Birbirinizi (sesinizle) rahatsız etmeyin. Okurken sesinizi birbirinize karşı yükseltmeyin.” (Ebu Davud, Salat, 315(1332); Nesai, Sehiv, 82)

Kuran Okurken Başkalarını Rahatsız Etmemek? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Cevap:

Hamd Allah’a mahsustur. Bu çocuklar için bir çok hal vardır:

Birinci hal: Maaşlı işleriyle yetiniyor olmaları ve muhtaç olmamalarıdır.
Bu durumda onlar zekat ehli değildirler; babanın onlara malının zekatını vermesi helal değildir ve onlara ödeme yapmakla sorumluluğu düşmez.

İkinci hal: Maaşlarının geçimlerine yetmemesi ve nafakalarının babaya vacip olması, babanın da zekat dışında onlara harcayabileceği bir malının bulunmasıdır.
Bu durumda da babanın onlara malının zekatını vermesi caiz değildir; çünkü onların nafakası babanın üzerine vaciptir.

” وأجمعوا على أن الزكاة لا يجوز دفعها إلى الوالدين والولد ، في الحال التي يجبر الدافع إليهم ، على النفقة عليهم “

İbnü’l-Münzir şöyle demiştir: “Zekat verenin onlara nafaka vermeye zorlandığı durumlarda, zekatın ebeveyne ve çocuklara verilmesinin caiz olmayacağı hususunda icma etmişlerdir.” el-İcmâ (s. 57)

” قال ابن المنذر: أجمع أهل العلم على أنّ الزكاة لا يجوز دفعها إلى الوالدين ، في الحال التي يجبر الدّافع إليهم على النفقة عليهم ، ولأنّ دفع زكاته إليهم تغنيهم عن نفقته ، وتسقطها عنه ، ويعود نفعها إليه ، فكأنّه دفعها إلى نفسه ، فلم تجز، كما لو قضى بها دَينَه ” .

İbn Kudâme el-Makdisî şöyle demiştir: “İbnü’l-Münzir dedi ki: İlim ehli, zekat verenin onlara nafaka vermeye zorlandığı durumlarda zekatın ebeveyne verilmesinin caiz olmayacağı hususunda icma etmişlerdir. Çünkü zekatını onlara vermesi onları babanın nafakasından müstağni kılar, nafakayı babanın üzerinden düşürür ve faydası yine kendisine döner. Bu durum, sanki zekatını kendine vermiş gibidir ve tıpkı borcunu onunla ödemesi gibi caiz olmaz.” el-Muğnî (4/98)

Bu iki duruma göre; babalarının zekatı onlara vermesi caiz değildir, onların da alması caiz değildir.

Kuveyt Fıkıh Ansiklopedisi (23/333) eserinde şöyle geçmektedir:

“Zekat ehli olmayan birinin, onun zekat olduğunu bilerek alması icma ile helal değildir. Eğer alırsa ve kendisinden geri alınmazsa: O mal ona helal olmaz; bilakis onu geri vermeli veya sadaka olarak vermelidir; çünkü o kendisine haramdır. Zekat verene gelince, zekat müstahaklarını tanımak için içtihat etmeli (araştırmalıdır). Eğer araştırmadan verirse veya araştırması onun zekat ehli olmadığı yönünde olmasına rağmen verirse, alan kişinin zekat ehli olmadığı ortaya çıkarsa zekatı geçerli olmaz.”

Eğer onlar, babalarının adına zekatı hak eden birine verirlerse, bu ancak babalarına haber verdikten sonra geçerli olur; çünkü zekat, failinin niyetine ihtiyaç duyan bir ibadettir. Dolayısıyla babaya nasihat edilmeli, yaptığı şeyin caiz olmadığı ona açıklanmalıdır. Bunu ona açıklamak için mahalle camisinin imamı gibi babanın güvendiği kişilerden yardım alınabilir.

Üçüncü hal: Maaşlarının ödemeye yetmediği borçlarının olması veya maaşlarının geçimlerine yetmemesi ve babanın zekat dışında onlara harcayabileceği bir malının bulunmasıdır.

Bu durumda, bir kısım alim babanın malının zekatını çocuklarına vermesinin caiz oluşunu tercih etmişlerdir.

Şeyhülislam İbn Teymiyye’nin Mecmûu’l-Fetâvâ (25/92) eserinde şöyle geçmektedir:

” وسئل – رحمه الله – :
هل من كان عليه دَين يجوز له أن يأخذ من زكاة أبيه لقضاء دينه أم لا‏؟‏
فأجاب‏:‏
إذا كان على الولد دَينٌ ، ولا وفاء له؛ جاز له أن يأخذ من زكاة أبيه في أظهـر القولين في مذهب أحمد وغيره ‏.‏
وأما إن كان محتاجًا إلى النفقة ، وليس لأبيه ما ينفق عليه ، ففيه نزاع ، والأظهر أنه يجوز له أخذ زكاة أبيه ‏.‏
وأما إن كان مستغنيا بنفقة أبيه ، فلا حاجة به إلى زكاته‏.‏ والله أعلم‏ “

“Sual olundu -Rahimehullah-: Borcu olan birinin, borcunu ödemek için babasının zekatından alması caiz midir değil midir? Cevap verdi: Eğer çocuğun borcu varsa ve ödeyecek durumu yoksa; Ahmed [b. Hanbel] mezhebinin ve diğerlerinin iki görüşünden daha zahir olanına göre babasının zekatından alması caizdir. Eğer nafakaya muhtaç ise ve babasının ona harcayacak malı yoksa, bu konuda ihtilaf vardır; ancak zahir olan, babasının zekatından almasının caiz olduğudur. Ama eğer babasının nafakası ile müstağni ise, babasının zekatına ihtiyacı yoktur. Allah en iyisini bilendir.”

وسئل الشيخ ابن عثيمين رحمه الله : ما حكم دفع الإنسان زكاته إلى أصله وفرعه ؟
فأجاب : ” دفع الزكاة إلى أصله وفرعه ، أعني آباءه وأمهاته وإن علوا ، وأبناءه وبناته وإن نزلوا: إن كان لإسقاط واجب عليه لم تجزئه ، كما لو دفعها ليسقط عنه النفقة الواجبة لهم عليه ، إذا استغنوا بالزكاة ، أما إن كان في غير إسقاط واجب عليه ، فإنها تجزئه ، كما لو قضى بها ديناً عن أبيه الحي ، أو كان له أولاد ابن ، وماله لا يحتمل الإنفاق عليهم وعلى زوجته وأولاده ، فإنه يعطي أولاد ابنه من زكاته حينئذ ؛ لأن نفقتهم لا تجب عليه في هذه الحال .
وبذل الزكاة للأصول والفروع في الحال التي تجزئ : أولى من بذلها لغيرهم ؛ لأن ذلك صدقة وصلة “

Şeyh İbn Useymin’e (rahimehullah) soruldu: Kişinin zekatını aslına ve ferine vermesinin hükmü nedir? Şöyle cevap verdi: “Zekatın asıl ve fer’e, yani ne kadar yukarı çıkarsa çıksın babalara ve annelere; ne kadar aşağı inerse insin oğullara ve kızlara verilmesi şöyledir: Eğer üzerindeki bir vacibi düşürmek içinse yeterli olmaz; tıpkı zekatla zenginleşmeleri durumunda üzerindeki vacip olan nafakayı düşürmek için vermesi gibi. Ancak üzerindeki bir vacibi düşürmek amacı taşımıyorsa yeterli olur; hayatta olan babasının borcunu onunla ödemesi veya torunları olup da malının onlara, eşine ve çocuklarına bakmaya yetmemesi gibi. Bu durumda torunlarına zekatından verir; çünkü bu durumda onların nafakası ona vacip değildir. Zekatın geçerli olduğu durumlarda asıl ve fer’e verilmesi, başkalarına verilmesinden daha evladır; çünkü bu hem sadaka hem de sıladır.” Mecmûu Fetâvâ ve Resâil İbn Useymîn (18/415).

Zekatın Evlada Verilmesinin Hükmü yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

يا مَعْشَرَ المهاجرينَ ! خِصالٌ خَمْسٌ إذا ابتُلِيتُمْ بهِنَّ ، وأعوذُ باللهِ أن تُدْرِكُوهُنَّ : لم تَظْهَرِ الفاحشةُ في قومٍ قَطُّ ؛ حتى يُعْلِنُوا بها ؛ إلا فَشَا فيهِمُ الطاعونُ والأوجاعُ التي لم تَكُنْ مَضَتْ في أسلافِهِم الذين مَضَوْا ، ولم يَنْقُصُوا المِكْيالَ والميزانَ إِلَّا أُخِذُوا بالسِّنِينَ وشِدَّةِ المُؤْنَةِ ، وجَوْرِ السلطانِ عليهم ، ولم يَمْنَعُوا زكاةَ أموالِهم إلا مُنِعُوا القَطْرَ من السماءِ ، ولولا البهائمُ لم يُمْطَرُوا ، ولم يَنْقُضُوا عهدَ اللهِ وعهدَ رسولِه إلا سَلَّطَ اللهُ عليهم عَدُوَّهم من غيرِهم ، فأَخَذوا بعضَ ما كان في أَيْدِيهِم ، وما لم تَحْكُمْ أئمتُهم بكتابِ اللهِ عَزَّ وجَلَّ ويَتَخَيَّرُوا فيما أَنْزَلَ اللهُ إلا جعل اللهُ بأسَهم بينَهم
الراوي : عبدالله بن عمر | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الجامع
الصفحة أو الرقم | 7978 : خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه ابن ماجه (4019)، والطبراني في ((المعجم الأوسط)) (4671)، والحاكم (8623) باختلاف يسير

4019- Abdullah b. Ömer (r.a)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: “Rasû lullah (s.a.v.) bir sefer bize yönelerek şöyle buyurdu: “Ey muhacirler topluluğu, beş şey vardır ki onlarla imtihan olunduğunuzda (hiçbir şey kalmaz her şey bitmiş olur) sizlerin o döneme erişmesinden Allah’a sığınırım. Onlar şunlardır: “Bir toplumda fuhuş o kadar ileri gidecek ki gözler önünde yapılmaya başlanacaktır. Taun hastalığı ve önceki toplumlarda görülmeyen hastalıklar yaygınlaşacaktır. Ölçü ve tartıya riayet etmeyen her toplum kıtlık, geçim sıkıntısı ve başlarındaki idarecilerinin zulmüyle cezalandırılırlar. Mallarının zekatını vermeyen her topluma yağmur gönderilmez, hayvanlar olmasa onlara yağmur da yağdırılmaz. Allah ve Rasûlüne verdikleri sözü tutmayıp ahdini bozanların başına, Allah kendilerinden olmayan kimseleri musallat eder ve o düşmanlar, onların elindekilerin bir kısmını alırlar ve devlet yetkilileri Allah’ın kitabıyla hükmetmeyip Allah’ın indirdiklerinden işlerine geleni seçip onları uyguladıklarında Allah onları kendi içlerinde sıkıntıya sokup fitne ve anarşi ile azâblandırır.

İbn Mace 4019 – Sahih’ul-Cami 7978

Karınca’nın Yağmur Duası

Süleyman A.s. kıssasında anlatıldığına göre; O, bir defasında yağmur duasına çıkmıştı. Yolda sırt üstü yatmış ve ayaklarını havaya kaldırmış bir karınca gördü. Karınca şöyle diyordu: “Allah’ım! Ben senin yarattığın mahlûkattan biriyim. Bizden yağmurunu esirgeme!” Süleyman aleyhisselam onu bu halde görünce dedi ki: Haydi geri dönün! Başkalarının duasıyla yağmur gelecek!”

İbn Ebi Şeybe 30101 – Hakim: Sahih – İbn Hacer: Hasen – Abdurrezak Kitabul-İstiska
Not: Karınca hadisinin zayıf olduğunu da söyleyen var, hasenleyende. Ama yukarıdaki hadise mutabık duruyor.

Hayvanlar Vesilesiyle Yağmur Yağması

Hayvanlar Vesilesiyle Yağmur Yağması yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İsbal – Aşık Kemiği Ve Paçaları Uzatma yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

عَنْ أَبِي بَكْرَةَ رضي الله عنه عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : (أَنَّهُ كَانَ إِذَا جَاءَهُ أَمْرُ سُرُورٍ أَوْ بُشِّرَ بِهِ خَرَّ سَاجِدًا شَاكِرًا لِلَّهِ) رواه أبو داود (2774) وصححه الألباني في ” صحيح أبي داود

Ebu Bekre (r.a.)’den: “Rasulullah (s.a.s.)’e sevindirici bir haber ulaşınca veya kendisine bir müjde verilince Allah’a şükrederek secdeye kapanırdı.”

Ebu Davud (2774) – Elbani: Sahih

وقد سجد كعب بن مالك رضي الله عنه حين جاءه خبر توبة الله عليه . رواه البخاري (4418) ومسلم (2769) .

Ka’b bin Malik (r.a.)’ın tevbesi kabul edildiğinde secdeye kapanmıştır.

Buhari (4418)

وسجد أبو بكر رضي الله عنه شكرا حين جاءه خبر قتل مسيلمة الكذاب .

Ebu Bekir (r.a.) Museylemet’ul-Kezzab’ın öldürüldüğü haberi gelince şükür secdesi yapmıştır.

İbn Ebi Şeybe (2/366-368)

Bu secdeyi eda ederken abdest şartı olduğunu bilmiyoruz.

Şükür Secdesi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

-254

حَدَّثَنَا مُوسَى قَالَ: حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ مُسْلِمٍ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: خَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رَهْطٍ مِنْ أَصْحَابِهِ يَضْحَكُونَ وَيَتَحَدَّثُونَ، فَقَالَ: «وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَوْ تَعْلَمُونَ مَا أَعْلَمُ لَضَحِكْتُمْ قَلِيلًا، وَلَبَكَيْتُمْ كَثِيرًا» ، ثُمَّ انْصَرَفَ وَأَبْكَى الْقَوْمَ، وَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَيْهِ: «يَا مُحَمَّدُ، لِمَ تُقَنِّطُ عِبَادِي؟» ، فَرَجَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَبْشِرُوا، وَسَدِّدُوا، وَقَارِبُوا
: [قال الشيخ الألباني]
صحيح

254- Ebû Hureyre radıyallahu anh şöyle demiştir:
Nebi sallallahu aleyhi ve sellem ashâbından gülmekte ve aralarında konuşmakta olan bir grup kimsenin yanına vardı ve “Nefsimi elinde tutan Allah’a yemin olsun ki, benim bildiklerimi bilmiş olsaydınız, az güler, çok ağlardınız” buyurdu. Ardından da ayrılıp gitti. İnsanlar ise ağlamaya başladılar. Bunun üzerine Allah azze ve celle ona “Ey Muhammed! Kullarımı neden ümitsizliğe düşürüyorsun?” diye vahyetti. Ardından Nebi sallallahu aleyhi ve sellem o insanların yanına döndü ve şöyle buyurdu: “Size müjdeler olsun. (Zira Allahu Teâlâ az amel karşılığında siz çok sevap vaat etmiştir.) Bundan dolayı orta yolu tutun (aşırıya gitmeyin) ve en iyisini yapmaya çalışın.
Ahmed II,467; İbn Hibban Sahih I,319,II,73 – Elbani: Sahih 3193 – Hadisin ilk kısmı Buhari 6485:

Rasulullah’ın Sallallahu Aleyhi Ve Sellem

Benim Bilmekte Olduğumu Sizler Biliyor Olsaydınız, Muhakkak Az Güler, Çok Ağlardınız

6485- Ebû Hureyre’nin nakline göre Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem “Benim bilmekte olduğumu sizler biliyor olsaydınız muhakkak az güler, çok ağlardınız” buyurmuştur.

6486- Enes’in nakline göre Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem “Benim bilmekte olduğum şeyleri sizler biliyor olsaydınız muhakkak az güler, çok ağlardınız” buyurmuştur.
Kitabu’r Rikak 27.

Kullarımı Neden Ümitsizliğe Sevk Ediyorsun? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İSTEMEK, KENDİLERİ İÇİN HELAL OLAN KİMSELER BABI

109- (1044) : Kabîsatu’bnu Muhârık el-Hilâlî (R) şöyle dedi: Bir kerre kefâletten dolayı ağır bir borç altına girmiştim. O sırada Rasûlullah’a s.a.s. gelip bu borç sebebiyle kendisinden, sadaka istemeye mecbûr oldum. «Biraz otur, sabret. Bize zekât malı getiren olur sana ondan vermelerini emrederiz, dedi. Sonra Rasûlullah devamla şöyle buyurdu: «Ey Kabisa! İstemek yalnız şu üç sınıf insanlardan herhangi birisi için helaldir:

a. Bir cemâate veya ferde kefil olarak borçlanan kimseye, kefâleti yerine getirene kadar istemek halâl olur. Fakat aldığı sadaka ile yüklendiği borcu ödedikten sonra artık istemekten kendini tutar

b. Serveti bir âfete uğrayıp helâk olan kimseye de hayat ve maîşette zarûrî olan ihtiyaclarını te’mîn edinceye kadar istemek halâl olur.

c. Zengin iken fakîrliğe ve ihtiyaca düçâr olan kimsenin de istemesi mübahdır. Bu devlet düşkünü kimse de aklı başında konu komşuları ve hemşehrilerinden üç kişi arasında: Fulân kimseye bir fakirlik musibeti isâbet etmiştir! denilerek acınacak derecede şiddetli bir ihtiyac için de bulunmalıdır. Bu da hayat ve maîşette zarûrî olan ihtiyaclarını te’ mîn edinceye kadar halâl olarak istiyebilir.

Ey Kabîsa! Bu üç sınıf insandan başkasının istemesi harâmdır. O dilenci dilendiği şeyi harâm olarak yer»

Borçluya Zekat Düşer Mi? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İnsanlar, Âdem’in çocuklarıdır ve Allah, Âdem’i topraktan yaratmıştır…”

Hadisinin Sıhhati

حَدَّثَنَا عَلِىُّ بْنُ حُجْرٍ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ النَّاسَ يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ فَقَالَ « يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَذْهَبَ عَنْكُمْ عُبِّيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ وَتَعَاظُمَهَا بِآبَائِهَا فَالنَّاسُ رَجُلاَنِ رَجُلٌ بَرٌّ تَقِىٌّ كَرِيمٌ عَلَى اللَّهِ وَفَاجِرٌ شَقِىٌّ هَيِّنٌ عَلَى اللَّهِ وَالنَّاسُ بَنُو آدَمَ وَخَلَقَ اللَّهُ آدَمَ مِنْ تُرَابٍ » . قَالَ اللَّهُ ( يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَأُنْثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ يُضَعَّفُ ضَعَّفَهُ يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ وَغَيْرُهُ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ هُوَ وَالِدُ عَلِىِّ بْنِ الْمَدِينِىِّ . قَالَ وَفِى الْبَابِ عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ

T3270 Tirmizî, Tefsîru’l-Kur’ân, 49

صحيح ، الصحيحة 2700

“Ey İnsanlar! Allah sizden câhiliye gururunu ve atalarla övünme âdetini gidermiştir… İnsanlar, Âdem’in çocuklarıdır ve Allah, Âdem’i topraktan yaratmıştır…”

Elbani: Sahih

Adem İle İlgili Hadis yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Kadınlarla Tokalaşma

وعن أميمة ابنة رقيقة قالت : قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : ” إني لا أصافح النساء ” .

رواه النسائي ( 4181 ) وابن ماجه (2874) . وصححه الألباني ” صحيح الجامع ” ( 2513 )

Rasulullah s.a.s. “Şüphesiz ben, kadınlarla musafaha etmem buyurdu”

Ahmed 6/357, Elbâni Sahihu’l-Cami 2509 (yukarıda 2513 diyordu)

Başka bir rivayette;

لا يحل لرجل يؤمن بالله ورسوله أن يضع يده في يد امرأة لا تحل له أو ليست من محارمه ،  ومن فعل ذلك فقد ظلم نفسه .

عن معقل بن يسار يقول : قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : ” لئن يطعن في رأس أحدكم بمخيط من حديد خير له من أن يمس امرأة لا تحل له ” .

رواه الطبراني في ” الكبير ” ( 486 ) .

والحديث : قال الألباني عنه في ” صحيح الجامع ” ( 5045 ) : صحيح .

Başka bir rivayette ; Aişe annemiz Rasulullah’ın biat alırken kadınlardan el ile değil söz ile aldığını aktarır. Muslim 1866

Aişe (r.a), Urve’ye kadınların bey’atından haber verip şöyle dedi: Rasulullah (s.a.s) eliyle hiçbir kadına dokunmadı, lakin kadınlardan bey’atı sözle alırdı. Kadınlardan sözle bey’at alıp kadın da bu bey’at şartlarında kendisine itaat edeceğine söz verdiğinde ‘artık git, ben seninle bey’atlaştım’ buyururdu.  Müslim 1866

Rasulullah kadınlarla musafaha etmedi! yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Zilhiccede Yapılması Gerekenler

Fecr Suresindeki on geceden kasıt Zilhicce’nin başları olduğu: Heysemi, (7/137)’de Ahmed ibn Hanbel (21980) hadisinin sahih olduğunu söylüyor. Ed-Duru’l-Mensur  sh.296

11671 – أنا محمد بن رافع نا زيد بن حباب أخبرني عياش بن عقبة قال أناني خير بن نعيم عن أبي الزبير عن جابر أن رسول الله صلى الله عليه و سلم قال : والفجر وليال عشر قال عشر النحر والوتر يوم عرفة والشفع يوم النحر

Nesai s.Kubra (4101,11671) – Hakim 4/220 – Beyhaki 3743

Zilhicce Orucu

Ebu Davud’da Elbani sahihlemiş:

2438 numaralı hadis her türlü salih amelin işlenmesini meşru kılıyor. Önü açık. Neye güç yetiriyorsan. Allahu ealem.

Buhari’den, sayılı günlerin bu on gece olduğu.

O günlerde yapılan zikirlerle alakalı :

İbn Ömer r.a.’den (( مَا مِنْ أَيَّامٍ أَعْظَمُ عِنْدَ اللهِ ، وَلاَ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنْ الْعَمَلِ فِيهِنَّ مِنْ هَذِهِ الْأَيَّامِ الْعَشْرِ؛ فَأَكْثِرُوا فِيهِنَّ مِنْ

التَّهْلِيلِ وَالتَّكْبِيرِ وَالتَّحْمِيدِ )) [ رواه أحمد ]

“Allah Teâlâ nezdinde içerisinde sâlih amel işlenen bu on günden ecri daha büyük ve O’nun daha çok hoşuna giden başka bir gün yoktur. O halde, bu günlerde bol bol tehlil, tekbir ve tahmid getirin. Musned-i Ahmed – senedi iyi-

Zikirlerin Şekli

Buhari muallak

diğer

diğer

Bayramlaşmada söylenen: Teqabbelallahu minna ve minkum

Söylenen tekbirlerin lafızları , İbn Mesud’dan

الله أكبر ، الله أكبر الله أكبر لا إله إلا الله ، والله أكبر الله أكبر ولله الحمد ” فثابت عن ابن مسعود رضي الله عنه وغيره من السلف ، سواء بتثليث التكبير الأول أو تثنيته . انظر : “المصنف” لابن أبي شيبة (2/165-168) – “إرواء الغليل” (3/125)

Abdullah b. Mes’ud’un arefe gününün sabah namazından bayramın birinci günü ikindi namazına kadar tekbir getirdiği rivayet edildi.
(Taberâni ve İbn Ebu Şeybe Sahih senedle rivayet ettiler.)

Zilhicce Saç Kesme Yasağı 

ÖMER NASUHİ BİLMEN BÜYÜK İSLAM İLMİHALİ 221- Kurban kesecek kimse, tırnaklarını ve saçlarını kesmeyi geciktirir. Bunu yapmak mendubdur. Fakat bu geciktirme hoşa gitmeyecek bir durumu ortaya koyacak bir zaman olmamalıdır. Bunun en uzun müddeti kırk gündür.sh 187-188

İmam Nevevi Sahih Müslim Şerhi

Zilhicce ayı – On Gece – Zilhicce orucu – Tekbirler yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.