Bize Abdü’l-A’lâ b. Hammâd rivayet etti. (Dediki): Bize Hammâd b. Seleme, Sabit EI-Bûnânî’den, o da Enes b. Mâlik’den naklen rivayet etti. Enes şöyle demiş:

Abdullah b. Ebî Talhate’l-Ensâri doğduğu vakit onu Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e götürdüm. Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bir aba içinde devesini katranlıyordu. (Bana) :

«Yanında kuru hurma var mı?» diye sordu.

— Evet! dedim. Ve kendilerine birkaç hurma verdim. Onları ağzına atarak çiğnedi. Sonra çocuğun ağzını açtı ve hurmayı içine püskürdü. Çocuk onu yalamaya başladı. Bunun üzerine Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

«Ensar’ın sevgilisi hurmadır.» buyurdu. Ve çocuğa Abdullah adını verdi.

١٢٩٥ – أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ مِغْوَل عَنْ طَلْحَةَ بْن مُصَرِّفٍ عَنْ زَيْدِ بْن وَهْبٍ عَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّهُ رَأَى رَجُلًا يُصَلِّي فَطَفَّفَ فَقَالَ لَهُ حُذَيْفَةُ مُنْذُ كَمْ تُصَلِّي هَذِهِ الصَّلاةَ قَالَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ عَامًا قَالَ مَا صَلَّيْتَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَلَوْ مِنْ وَأَنْتَ تُصَلِّي هَذِهِ الصَّلاةَ لَمِتَّ عَلَى غَيْرِ فِطْرَةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيُخَفِّفُ وَيُتِمُّ وَيُحْسِنُ

Nesai 1295- Huzeyfe (r.a)’den rivâyete göre, bizzat kendisi acele namaz kılan birini gördü ve: “Ne zamandan beri böyle namaz kılıyorsun” dedi. O da: “Kırk yıldır böyle kılıyorum” deyince, Huzeyfe: “Öyleyse kırk yıldır namaz kılmıyorsun demektir. Eğer bu şekilde namaz kılarken ölürsen, Muhammed (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in namazı gibi namaz kılmamış olursun” dedi. Ve şöyle devam etti: “Kişi acele olarak namaz kılabilir ama tüm erkanına uyarak, güzel bir şekilde kılmalıdır.”

Rasullah’ın Adı Anıldığında Sahabenin Salavat Getirmesi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Hz. Peygamber (s.a.v.), Medineli Müslümanlar arasında seçkin bir yere sahip olan Sa’d b. Muaz (r.a.) ile musafaha yaptı/tokalaştı. Ellerinin nasırlı, pürüzlü olduğunu fark etti ve bu durumun sebebini sordu. Sa’d b. Muaz (r.a.), ‘ailemin geçimini sağlamak için kazma-kürekle çalışırım’ cevabını verdi. Bunun üzerine Hz. Peygamberimiz (s.a.v.) Sa’d’ın elini öptü ve “Allah’ın sevdiği eller” diye ona iltifatta bulundu. (el-Mebsût, Serahsi, 345)
(تاريخ بغداد – الخطيب البغدادي ) Tarihul Bağdadi de Hatib Bağdadi,  7.cild  342.sayfada bu rivayetin aslının olmadığını söylüyor.

İşte Metni:

3864 – الحسن بن عبد الله بن عمر أبو علي الكرميني أخبرنا أبو طاهر محمد بن الحسين بن سعدون البزاز حدثنا أبو علي الحسن بن عبد الله بن عمر الكرميني قدم علينا من بخارى حدثنا أبو حفص أحمد بن أحيد بن حمدان البخاري حدثنا أبو عمر قيس بن أنيف حدثنا محمد بن تميم الفريابي حدثنا عبد الله بن عيسى الجرجاني حدثنا عبد الله بن المبارك عن مسعر بن كدام عن عون عن الحسن عن أنس بن مالك قال أقبل رسول الله صلى الله عليه و سلم من غزوة تبوك فاستقبله سعد بن معاذ الأنصاري فصافحه النبي صلى الله عليه و سلم ثم قال له ما هذا الذي اكنفت يداك فقال يا رسول الله اضرب بالمر والمسحاة في نفقة عيالي قال فقبل النبي صلى الله عليه و سلم يده فقال هذه يد لا تمسها النار أبدا هذا الحديث باطل لأن سعد بن معاذ لم يكن حيا في وقت غزوة تبوك وكان موته بعد غزوة بني قريظة من السهم الذي رمى به ومحمد بن تميم الفريابي كذاب يضع الحديث

ve yine İbnul Cevzi de uydurma hadisler kitabının 2.cild 251. sayfasında bu hadisi almış ve O da batıllığını söylemiştir. Kitabın orjinal ismi:  الموضوعات جمال الدين عبد الرحمن بن علي بن محمد الجوزي :

بَاب فضل الْعَمَل بِالْيَدِ أَنبأَنَا عبد الرحمن بْنُ مُحَمَّدٍ أَنْبَأَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ ثَابِتٍ الْخَطِيبُ أَنْبَأَنَا أَبُو طَاهِرٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعْدُونٍ الْبَزَّارُ حَدَّثَنَا أَبُو على الْحُسَيْن بن عبيد الله ابْن عِمْرَانَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ أَحْمَدُ بْنُ أُحَيْدِ بْنِ حُمْرَانَ الْبُخَارِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَمْرٍو قَيْسُ بْنُ أُنَيْفٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ تَمِيمٍ الفريانى حَدثنَا عبد الله بن عِيسَى الْجِرْجَانِيّ حَدثنَا عبد الله بْنُ الْمُبَارَكِ عَنْ مِسْعَرِ بْنِ كِدَامٍ عَنْ عَوْنٍ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ ” أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَاسْتَقْبلهُ سعد ابْن مُعَاذٍ الأَنْصَارِيُّ، فَصَافَحَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ لَهُ: مَا هَذَا الذى اكتبت يَدَاكَ؟ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبُ بِالْمَرْوِ الْمِسْحَاةَ فَأُنْفِقُهُ عَلَى عِيَالِي.
قَالَ فَقَّبَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَهُ وَقَالَ: هَذهِ يَدٌ لَا تَمَسُّهَا النَّارُ أَبَدًا “.
هَذَا حَدِيث مَوْضُوع، وَمَا أَجْهَل وَاضعه بالتاريخ، فَإِن سَعْد بْن مُعَاذ لم يكن حَيا فِي غزَاة تَبُوك، لِأَنَّهُ مَاتَ بعد غزَاة بني قُرَيْظَة من السمم الَّذِي رمي بِهِ يَوْم الخَنْدَق، وَكَانَت غزَاة بَنِي قُرَيْظَة فِي سنة خمس من الْهِجْرَة، فَأَما غزَاة تَبُوك فَإِنَّهَا كَانَت فِي سنة تسع، فَلَو كَانَ عِنْد الْكذَّاب توفيق مَا كذب.
وَمُحَمَّد بْن تَمِيم الفارياني كَذَّاب

Rasulullah’ın (s.a.s), Sad bin Muaz’ın elini öpmesi hadisi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Rasulullah’ın, ayakta bevl etmesi. yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Rasulullahın Seriri (Divanı)

1056) Enes şunu anlattı: Rasulullah (s.a.v.) seririnde yatarken yanına girdim. Seririn üzerine hurma dallarından yapılmış bir hasır örtülmüştü. Başının altında da, yüzü deriden, içi hurma lifi dolu bir yastık vardı. Yanına ashabından bazıları geldiler. Ömer de geldi. Rasulullah (s.a.v.) yana döndü. Ömer, böğrüyle hasır arasında hiçbir örtü göremedi. Hasır, Rasulullah’ın (s.a.v.) böğründe iz yapmıştı. Ömer ağladı. Rasulullah (s.a.v.) ona:

– “Seni ağlatan nedir?” dedi. Ömer:

-Vallahi, ağlamamın sebebi, senin, Allah katında Kisra ve Kayser’den daha değerli olduğunu bilmemdir. Kisra ile Kayser, dünyada nasıl yaşıyorlar, sen ise, Allah’ın Rasûlü olduğun halde bilip gördüğün yerdesin, dedi. Rasulullah (s.a.v.):- “Dünyanın onların, ahiretin de bizim olmasına razı olmaz mısın?” dedi. Ömer:

– razı olurum, dedi. Rasulullah (s.a.v.):,- “Bu, mutlaka böyledir” dedi…….Beyhakî, Delaılu’n-Nubuvve, 1/337Bu manada Ömer’den de rivayet edilmiştir: Müslim, Sahih, kıtabu’t-talak, bab: 5; Beyhakî, Delailu’n-Nubuvve, İ/335

Rasulullah’în Hasırı

1058) Hz. Aişe şöyle dedi: “Rasululah, geceleyin odasına bir hasırı alır, onun üzerinde namaz kılardı. Gündüz de serip üzerinde halk ile otururdu……….. Buharı, Sahih, VII/200

1063) Hz. Aişe şöyle anlattı: “Yanıma Ensar’dan bir kadın geldi, iki abadan ibaret olan, Rasu­lullah’ın (s.a.v.) yatağını gördü. Gitti. Bana içi yün dolu bir yatak gön­derdi. Rasulullah (s.a.v.) yanıma gelip: -“Bu nedir?” dedi. Bende:

-Ensar’dan falanca kadın yanıma gelmişti. Senin Yatağını görünce bunu sana gönderdi, dedim. Rasulullah (s.a.v.):

–  “Bunu geri ver” dedi. Ben de geri vermedim. Onun evimde bu­lunması hoşuma gitmişti. Rasulullah bunu üç defa söyledi. Sonunda:- “Aişe! Bu yatağı geri ver. Vallahi, isteseydim, Allah, altın ve gü­müş dağlarını benim yanımda yürütürdü” dedi.Sonunda o yatağı, getiren kadırna geri verdim

Rasulullah’ın Dünyaya Önem Vermemesi

859) Abdullah şöyle dedi:  Rasulullah (s.a.v.) bir hasırın üzerine yatıp uyumuş, hasır böğ­ründe iz yapmıştı. Ben:

-Ya Rasulellah! Keşke bize bildirseydin de, altına ondan daha yu­muşak birşey serseydik, dedim. Rasulullah (s.a.v.):

– “Dünyalık şeyler, benim neme gerek? Benimle dünya arasındaki durum: Sıcak bir günde yola çıkıp bir ağacın altında dinlendikten sonra onu bırakıp yola koyulan yolcunun durumu gibidir.” Buharî, Sahih, 111/213

Rasulullah’ın Dünyalık Az Birşeyle Yetinmesi

862) Ebu Hureyre şöyle dedi: Rasulullah (s.a.v.):

“Allah’ım! Al-i Muhammed’in (Muhammed’in ev halkının) rızkını ölmeyecek kadar ver” dedi. Mus, Sahih, 730, 2281

Rasulullah’ın Yiyecek Ve İçeceği

867) Zeyd îbn Selâm’dan rivayet edilmiştir:

Bana Abdullah el-Hevazinî yani Ebu Amir şunu anlattı: Rasulullah’ın (s.a.v.) müezzini Bilal’le karşılaştım ve:

-Bilal! Bana Rasulullah’ın (s.a.v.) yiyecek ve içeceğinin neler oldu­ğunu anlatır mısın? dedim. Bilal:

-O’nun azıcık bir malı vardı ki, Aziz ve Celil olan Allah O’nu pey­gamber olarak gönderdiğinden beri, şu gününe kadar, o malın idare­cisi bendim.

Müslüman birisi O’na gelip de, O’nu çıplak olarak görünce, bana borç para bulmamı emreder, ben de bir burde satın alır, onu o fakire giydirir, ayrıca onu doyururdum.

Bir defasında müşriklerden birisiyle karşılaştım. O:

-Bilal! Benim maddi gücüm yerinde. Benden borç alabilirsin, dedi ve ondan borç para aldım.

Bir gün, abdest alıp ezan okumağa kalkınca, bir grup tüccarın arasındaki o müşrik beni görüp:

-Ey Habeşli! dedi. Ben de:

-Buyur, dedim. Asık bir suratla karşıma çıkıp kaba bir şekilde: -Ne kadar süren kaldığını biliyor musun? dedi. Ben de: -Kısa bir zaman var, dedim. O:

-Sadece dört gecen var. Sendeki paramı alacağım. Çünkü ben sana verdiğimi, senin ve arkadaşının üstünlüğünden dolayı vermedim. Fakat sana, benim kölem olman ve bundan önceki gibi sürüyü otlatman için verdim, dedi.

Başka insanlar gibi benimde canım sıkıldı. Namaz için ezan okudum. Yatsıyı kıldığımda, Peygamber (s.a.v.) ailesinin yanına döndüm. Yanına girmek için izin istedim. Girmeme izin verdi. Şöyle dedim:

-Ya Rasulellah! Babam ve annem sana feda olsun! Sana, kendi­sinden borç aldığımı söylediğim müşrik şöyle şöyle dedi. Sende benim namıma ödeyeceğin birşey yok. Bu, yüz kızartıcı birşey. Benim, müslüman olan bazı mahallelere gitmeme izin ver. Belki, Allah, Rasulü’ne be­nim namıma ödeyeceği bir şeyi lütfeder.

Çıktım ve evime geldim. Kılıcımı, mızrağımı ve ayakkabımı başı­mın yanma koydum. Yüzümü ufka yönelttim. Devamlı uyuyup uyanı­yordum. (Geceleyin borçlu olduğumu düşününce uyanıyordum.) Nihayet sabahın ilk aydınlığı belirdi. Kalkıp gitmek istedim. Koşan bir insan:

-Bilal! Rasulullah’a (s.a.v.) icabet et diye sesleniyordu.

Yola koyuldum ve O’na geldim. Bir de ne göreyim! Üzerinde yükleriyle birlikte dört deve. Bana:

–  “Müjde! Allah sana ödeyeceğin borcu gönderdi” dedi. Allah Ta’âla’ya hamdettim.

– “Çöktürülmüş dört deveye rastlamadın mı?” dedi. Ben: -Rastladım, dedim.

– “Develerin hem kendileri hem üzerindekiler senindir. Develerin üzerindekiler Fedek büyüğünün hediye ettiği giyecek ve yiyeceklerdir. Kalk, borcunu öde” dedi.

Dediğini yaptım. Develerin üzerindeki yüklerin bir kısmını indir­dim. Daha sonra onları bağlayıp sabah ezanını okumağa gittim. Rasulullah (s.a.v.) namazı kıldırınca, Baki’a gittim. Parmağımı kulağıma koyup: Rasulullah’tan (s.a.v.) borç isteyen varsa gelsin, diye seslendim.

Devamlı satıyor ve ödüyordum. Nihayet, Rasulullah’ın yeryüzünde hiç borcu kalmadı. Yanımda iki veya bir buçuk okıyye arttı.

Gündüzün çoğu geçtikten sonra mescide gittim. Bir de baktım ki, Rasulullah mescidde tek başına oturuyor. Ona selam verdim. Bana:

– “Yanındakiler ne oldu?” dedi. Ben:

-Aziz ve Celil olan Allah, Rasulullah’ın (s.a.v.) borcu olan herşeyi ödedi. Geriye hiçbirşey kalmadı, dedim. Rasulullah (s.a.v.):

– “Biraz arttı mı?” dedi. Ben:

-Evet, iki dinar arttı, dedim. Rasulullah (s.a.v.):

–  “Beni o iki dinardan kurtarmaya bak. Sen, beni o iki dinardan kurtarmadıkça, ailemden hiçbirinin yanına girmeyeceğim” dedi.

Bizim yanımıza hiç kimse gelmedi. O, sabah oluncaya kadar mescidde kaldı, ikinci günde devamlı mescidde kaldı. Günün sonuna doğru, iki yolcu geldi. Onları götürüp üzerlerine elbise giydirdim ve karınlarını doyurdum. Yatsıyı kıldıktan sonra bana:

– “Yanındaki ne oldu?” diye seslendi. Ben de:

-Allah seni ondan kurtardı, dedim. Bunun üzerine tekbir getirip kendisinin ölmesinden korktuğu için -ki bu onda devamlı vardı- Allah’a hamdetti. Daha sonra onu takip ettim. Hanımlarına geldi, tek tek onlara selam verdi. Sonunda geceyi geçireceği odaya girdi.

İşte senin bana sorduğun şey budur. ibn Kesir, el-Bidaye ve’n-Nihaye, Vl/55; Beyhakî, Delailu’n-Nubuvve, 1/350

Rasulullahın Dünyadaki Yaşayışı

868) Ebu Hazim şunu anlattı:

Ebu Hureyre’nin, parmağıyla birkaç defa işaret ederek şöyle dedi­ğini gördüm:

-Ebu Hureyre’nin canı elinde olan Allah’a yemin olsun! Rasulullah’la (s.a.v.) ailesi, dünyadan ayrılıncaya kadar üç gün arka arkaya buğday ekmeğinden doya doya yememiştir.”  Buharî, Sahih, kitabu’l-eyman, bab: 22, kitabu’l-et’ime, bab: 23, kitabu’r-rikak, bab: 17

869) Simak Ibn Harb şöyle demiştir:

en-Nu’man Ibn Beşir’in (Ömer Ibnu’l-Hattab’ı hutbe okurken din­ledim dediğini duydum), Ömer insanların dünyadan elde ettiklerini an­dıktan sonra:

Rasulullah’ın bütün gün kıvranıp karnını doyuracak kötü hurma bulamadığını gördüm, dedi. Müslim, Sahih, kitabu’z-zuhd, 36

Rasulullahın Mirası 

1493) Cuveyriye  Bintu’l-Haris’in erkek kardeşi,  (Rasulullah’ın s.a.v.kayınbiraderi Amr Îbnu’l-Haris) şöyle dedi:

Vallahi, Rasulullah (s.a.v.) öldüğünde, ne dinar, ne dirhem, ne köle; ne cariye ne de koyun bıraktı. O, sadece beyaz katır ve vakfettiği bir araziyi bıraktı

Rasulullah’ın (sav) mal varlığı yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

-…….Enes ibn Mâlik (R) şöyle demiştir: Peygamber (S) – istek üzerine Kur’ân bilenlerden- yetmiş kişilik bir topluluğu Suleym oğulları’ndan bâzı soylara ve Âmir oğulları’na (dîn öğretmek için) göndermişti. Bunlar Maûne Kuyusu’na vardıkları zaman, dayım (Ha­ram ibn Milhân) arkadaşlarına: — Sizden önce ben (Suleym oğulları’na) varayım da, eğer onlar bana Rasûlullah’tan kendilerine tebliğ edinceye kadar emân verirler­se, ben tebliğ edeyim. Emân vermezlerse sizler bana yakın bir yerde bulunmuş olursunuz, dedi ve ilerledi. Suleym oğullan evvelâ dayıma emân verdiler. O da Peygamber’-den onlara hadîs ve teblîğ söylerken,onlar ansızın aralarından (Amir ibnu’t-Tufeyl isminde) bir adama işaret ettiler. O da dayıma (arkasın­dan şiddetle) mızrak sapladı ve mızrağı göğsünden çıkardı. Bu ölüm darbesi üzerine dayım Haram, (göğsünden fışkıran kanları ellerine bulayıp yüzüne ve başına sürerek): — Allâhu ekber . Ka’be’nin sahibine ye­min ederim ki, ben kazandım! diye bağırdı. Sonra Suleym oğulları dayımın geri kalan arkadaş­larına döndüler. Ve dağa kaçan (Ka’b ibn Zeyd denilen) topal bir kişiden başka, onları da öldürdüler. Râvî Hemmâm: Bunun beraberinde (bulunan Amr ibnu Umeyye ed-Demrî isminde) diğer bir adamı da söylediğini sanıyorum, demiştir. O anda Cibril aleyhi’sselâm bu faciayı Rasulullah’a: — Seriyyedeki bütün sahâbîler Rabb’lerine kavuştular. Allah on­lardan razı oldu; onları da razı etti! diye haber verdi. O zamanlar biz Cibril’in bu haberini (Kur’ân olarak): “Bizi kav­mimize haber veriniz: Biz Rabb’imize kavuştuk. O bizden razı oldu; bizi de razı kıldı” diye okurduk. Bir zaman sonra (tilâveti) nesh olundu. Bu facia üzerine Peygamber; Allah’a ve Rasulu’ne isyan eden şu Rı’l, Zekvân, Lıhyân oğullan ve usayya oğulları aleyhine kırk sa­bah la’net duası yaptı . Buhari, Cihad, 9

Allah Rasulu (sav), böyle bir facianın yaşanacağını bilseydi , önlem almaz mıydı? Bu ve benzeri deliller rasullerin gaybı bilmediğine , gaybın Allah tarafından dilediği elçilere dilediği zaman bildirildiğine açık bir örnektir.

Rasuller (a.s.) gaybı bilen değil, bildirilen kimselerdi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İbn Abbâs (r.a.)’den rivâyete göre

, şöyle demiştir: Ebû Bekir: “Ey Allah’ın Rasûlu! ihtiyarladın” dedi. Bunu üzerine Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Beni, Hud, Vakıa, Mürselat, Nebe ve Tekvir sûreleri ihtiyarlattı.” (Tirmizî rivâyet etmiştir.) Tirmizî: Bu hadis hasen garibtir. Bu hadisi sadece bu şekliyle İbn Abbâs rivâyetiyle bilmekteyiz. Ali b. Salih bu hadisi Ebû İshâk vasıtasıyla Ebû Cuhayfe’den benzeri şekilde rivâyet etmiştir. Aynı zamanda Ebû İshâk yoluyla Ebû Meysere’den mürsel olarak buna yakın bir hadis rivâyet edilmiştir.Ebû Bekir b. Ayyaş, Ebû İshâk’tan, İkrime’den; Şeybân’ın Ebû İshâk’tan rivâyetine benzer şekilde bir hadis rivâyet etmiş olup hadisin senedinde İbn Abbâs’ı zikretmemiştir. Aynı şekilde Hâşin b. Velid el Herevî Ebû Bekir b. Ayyaş vasıtasıyla hadis rivâyet etmiştir.

Tirmizi,Tefsîru’l-Kur’ân, 56

صحيح ، الصحيحة  955 elbani

Rasulullah’ı ihtiyarlatan nedir? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.