Araf 116. (Musa A.S): “Atın!” dedi. (Sihirbazlar) attıkları zaman insanların gözlerini büyülediler ve onları korkuttular ve büyük bir sihirle geldiler.

Bakara 102. Onlar Süleyman (a.s)’ın mülkü üzerine şeytanların tilavet ettiği (okuduğu) şeylere tâbî oldular (uydular). Süleyman (a.s), inkâr etmedi (sihir yapmadı ve kâfir olmadı). Fakat şeytanlar insanlara, sihri ve Babil şehri’ndeki iki meleğe, Harut ve Marut’a indirilen şeyleri öğretmekle kâfir oldular. Ve oysa onlar, “Biz sadece bir fitneyiz (sizin için bir imtihanız). O halde (sakın sihir ilmini öğrenerek) kâfir olmayın.” demedikçe hiç kimseye bunu öğretmezlerdi. Fakat o ikisinden, bir erkek ile onun karısının arasını açacak şeyler öğreniyorlardı ve de onlar, Allah’ın izni olmadan onunla (sihirle) hiç kimseye zarar verebilecek değillerdir. Ve onlar kendilerine fayda vermeyen, zarar veren şeyleri öğreniyorlar. Ve andolsun ki onlar, onu (sihri ve ona ait bilgileri) satın alan kimsenin ahirette bir nasibi olmadığını kesin olarak öğrendiler. Elbette onunla (sihre karşılık) nefslerini sattıkları şey ne kötü, keşke bilselerdi.

Felak 1-4. “De ki: Sabahın Rabbine sığınırım!…düğümlere üfleyenlerin şerrinden.”

Açıklama:

Araf 116 “ve büyük bir sihirle geldiler” ifadesi sihrin hakikatta var olduğuna delalet eder.

Bakara 102. Karı koca arasını ayırabilmeleri birinci ispat, Allah izin verirse zarar verebilecekleri ikinci delil.

Felak 4. Düğümlere üfleyen büyücülerin bir şerri olduğunu bundan da Allah’a sığınmamız gerektiği öğretiliyor.

Sihrin – Büyünün hakikatına bazı deliller yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.