Bize Abdü’l-A’lâ b. Hammâd rivayet etti. (Dediki): Bize Hammâd b. Seleme, Sabit EI-Bûnânî’den, o da Enes b. Mâlik’den naklen rivayet etti. Enes şöyle demiş:

Abdullah b. Ebî Talhate’l-Ensâri doğduğu vakit onu Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e götürdüm. Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bir aba içinde devesini katranlıyordu. (Bana) :

«Yanında kuru hurma var mı?» diye sordu.

— Evet! dedim. Ve kendilerine birkaç hurma verdim. Onları ağzına atarak çiğnedi. Sonra çocuğun ağzını açtı ve hurmayı içine püskürdü. Çocuk onu yalamaya başladı. Bunun üzerine Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

«Ensar’ın sevgilisi hurmadır.» buyurdu. Ve çocuğa Abdullah adını verdi.

١٢٩٥ – أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ مِغْوَل عَنْ طَلْحَةَ بْن مُصَرِّفٍ عَنْ زَيْدِ بْن وَهْبٍ عَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّهُ رَأَى رَجُلًا يُصَلِّي فَطَفَّفَ فَقَالَ لَهُ حُذَيْفَةُ مُنْذُ كَمْ تُصَلِّي هَذِهِ الصَّلاةَ قَالَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ عَامًا قَالَ مَا صَلَّيْتَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَلَوْ مِنْ وَأَنْتَ تُصَلِّي هَذِهِ الصَّلاةَ لَمِتَّ عَلَى غَيْرِ فِطْرَةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيُخَفِّفُ وَيُتِمُّ وَيُحْسِنُ

Nesai 1295- Huzeyfe (r.a)’den rivâyete göre, bizzat kendisi acele namaz kılan birini gördü ve: “Ne zamandan beri böyle namaz kılıyorsun” dedi. O da: “Kırk yıldır böyle kılıyorum” deyince, Huzeyfe: “Öyleyse kırk yıldır namaz kılmıyorsun demektir. Eğer bu şekilde namaz kılarken ölürsen, Muhammed (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in namazı gibi namaz kılmamış olursun” dedi. Ve şöyle devam etti: “Kişi acele olarak namaz kılabilir ama tüm erkanına uyarak, güzel bir şekilde kılmalıdır.”

Rasullah’ın Adı Anıldığında Sahabenin Salavat Getirmesi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Tevessül ve Başkasından Yardım İsteme Üzerine Fetva

“Allah’tan başkasından yardım istemek (istigâse) ile Allah Teâlâ’ya yarattıklarından biri aracılığıyla yönelmek (tevessül) arasında fark vardır. Allah’tan başkasından yardım istemek ‘Büyük Şirk’ kapsamına girerken; tevessülün bid’at olup olmadığı konusu ihtilaflıdır (Daha fazla bilgi için 3835 numaralı fetvaya bakınız).

Sorunun başında zikredilen hadise gelince; hadisin lafzı şöyledir:
‘Sizden birinizin ıssız bir arazide hayvanı kaçarsa şöyle seslensin: Ey Allah’ın kulları, onu benim için tutun! Ey Allah’ın kulları, onu benim için tutun! Çünkü Allah’ın yeryüzünde o hayvanı sizin için tutacak hazır (kulları) vardır.’

Bu hadisi Taberânî ve Ebû Ya’lâ Müsned’inde rivayet etmiş; İbnü’s-Sünnî de ‘Amelü’l-Yevmi ve’l-Leyle’ eserinde onlardan nakletmiştir. Tamamı bu rivayeti Abdullah b. Mes’ud’dan merfu olarak (Peygamber’e dayandırarak) nakletmişlerdir. Ancak bu, hüküm çıkarmaya (delil olmaya) elverişli olmayan zayıf bir hadistir. Heysemi, ‘Senedinde zayıf bir ravi olan Ma’ruf b. Hassan vardır’ demiştir. İbn Allân, Nevevî’nin ‘Ezkâr’ şerhinde Hâfız İbn Hacer’in bu hadis için; ‘Garib bir hadistir, İbnü’s-Sünnî ve Taberânî rivayet etmiştir ancak senedinde İbn Büreyde ile İbn Mes’ud arasında kopukluk (inkıtâ) vardır’ dediğini nakleder. Elbânî de ‘Silsiletü’l-Ehâdîsi’d-Daîfe’ eserinde (No: 655) bu hadise ‘zayıf’ demiştir.

Bazılarının ‘Ben bunu denedim ve faydasını gördüm’ şeklindeki sözlerine gelince; şer’î hükümler sadece tecrübe ile sabit olmaz, ancak Şâri’den (Allah ve Resulü’nden) gelmesiyle sabit olur. Şevkânî, ‘Tuhfetü’d-Dhâkirîn’ eserinde şöyle der: ‘Sünnet sadece tecrübe ile sabit olmaz. Bir şeyi sünnet olduğuna inanarak yapan kişi, o şey sabit değilse bid’atçı olmaktan kurtulamaz. Duanın kabul edilmesi, o kabul sebebinin Resulullah’tan (s.a.v.) sabit olduğunu göstermez. Allah bazen sünnet olan bir tevessül olmasa da duaya icabet eder, çünkü O merhametlilerin en merhametlisidir; bazen de bu icabet bir istidrac (saptırma) olabilir.’

Zikredilen hadisin bir benzerini de Taberânî, Utbe b. Gazvân’dan rivayet etmiştir:
‘Biriniz bir şeyini kaybederse veya kimsenin olmadığı bir yerde yardım isterse şöyle desin: Ey Allah’ın kulları bana yardım edin! Ey Allah’ın kulları bana yardım edin! Çünkü Allah’ın bizim görmediğimiz kulları vardır.’

Hâfız İbn Hacer, bu hadisin senedinde de kopukluk olduğunu söylemiştir. Elbânî de (No: 656) hadis için ‘zayıf’ dedikten sonra şunu ekler: ‘Bu hadis bir önceki gibi zayıf olmakla birlikte, ölmüş veli ve salihlerden yardım istemeye (istigâse) delil teşkil etmez. Çünkü her iki hadiste de ‘Allah’ın kulları’ ifadesiyle insan dışındaki varlıkların kastedildiği açıktır. Nitekim birinci hadiste ‘Yeryüzünde hazır bulunanlar’, ikincisinde ise ‘Görmediğimiz kullar’ denilmiştir. Bu vasıflar ancak melekler veya cinler için geçerlidir çünkü normalde görünmeyenler onlardır.’

Nitekim Bezzâr’ın İbn Abbas’tan naklettiği başka bir hadis, bu varlıkların bir melek topluluğu olduğunu netleştirmiştir:
‘Şüphesiz Allah’ın yeryüzünde koruyucu meleklerin dışında, ağaçtan düşen yaprakları bile yazan melekleri vardır. Birinizin ıssız bir yerde ayağına bir sancı girerse (veya yardıma muhtaç kalırsa) şöyle seslensin: Ey Allah’ın kulları bana yardım edin!’

Hâfız İbn Hacer bu hadis için ‘Senedi hasendir ancak çok gariptir’ demiştir. (Ben derim ki: Beyhakî bunu ‘Şuab’da mevkuf olarak rivayet etmiştir). Eğer bu hadis sahih kabul edilirse, ilk hadisteki ‘Ey Allah’ın kulları’ hitabının melekler olduğu kesinleşir. Dolayısıyla, ne hayatta ne de ölü olan cinlere veya ‘gayb ricali’ denilen velilere bu anlam yüklenemez. Onlardan yardım istemek (istigâse) apaçık bir şirktir. Çünkü onlar duayı işitmezler, işitseler bile cevap verip isteği gerçekleştiremezler. Bu durum Fatır Suresi 13-14. ayetler başta olmak üzere birçok ayette açıkça belirtilmiştir:

‘…O’ndan başka yalvardıklarınız bir çekirdek zarına bile hükmedemezler. Eğer onlara dua ederseniz duanızı işitmezler; işitseler bile size cevap veremezler. Kıyamet günü de sizin ortak koşmanızı reddederler…’

Daha sonra Elbânî, bu varlıkların melekler olduğunu belirten hadisin de malûl (kusurlu) olduğunu, en doğrusunun ‘mevkuf’ (sahabe sözü) olduğu ve ‘merfu’ (Peygamber sözü) hükmünde sayılamayacağı görüşünü tercih etmiştir.

Âmâ (körler) hadisi ise sahih bir hadis olup tevessül konusundadır. Onun cevabı 3835 ve 4412 numaralı fetvalarda geçmiştir. En doğrusunu Allah bilir.”

وأما حديث: إذا سألت فاسأل الله، وإذا استعنت فاستعن بالله. فهو حديث صحيح رواه الترمذي وأحمد بإسنادٍ صحيح، كما قال الأرناؤط.وما دل عليه هذا الحديث وغيره من النصوص الدالة على سؤال الله تعالى وعدم سؤال المخلوق، إنما هو فيما لا يقدر عليه إلا الله وهو أمر لا معارض له من النصوص، فالاستغاثة دعاء، والدعاء عبادة، والعبادة صرفها لغير الله شرك، كما قال سبحانه وتعالى: وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ * وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَادَّ لِفَضْلِهِ يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. {يونس: 106-107}.
وقال تعالى: وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّن يَدْعُو مِن دُونِ اللَّهِ مَن لَّا يَسْتَجِيبُ لَهُ إِلَى يَومِ الْقِيَامَةِ وَهُمْ عَن دُعَائِهِمْ غَافِلُونَ.{الأحقاف: 5}.
وقال: وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ * إِنْ تَدْعُوهُمْ لَا يَسْمَعُوا دُعَاءَكُمْ وَلَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجَابُوا لَكُمْ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ وَلَا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ. {فاطر: 14ـ 13}.
وفي الحديث: إنه لا يستغاث بي، وإنما يستغاث بالله. رواه الطبراني، وصححه الألباني ، وقد أخبر الله تعالى أن المشركين يدعون معه غيره في حال الرخاء، ويخلصون له الدعاء في حال الشدة فقال: فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ.{العنكبوت: 65}.
وقال تعالى: ثُمَّ إِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْأَرُونَ*ثُمَّ إِذَا كَشَفَ الضُّرَّ عَنكُمْ إِذَا فَرِيقٌ مِّنكُم بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ.
{النحل: 53ـ 54} ، وقال تعالى: وَإِذَا مَسَّكُمُ الْضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلاَّ إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَكَانَ الإِنْسَانُ كَفُورًا.{الإسراء: 67}.
وإذا حكم الله بتخطئة المشركين في شركهم عند الرخاء وإخلاصهم الدعاء لله في حال الشدة، فمن باب أولى أن يذم ويخطأ من يشرك بالله ويستغيث به في حال الشدة ـ أعاذنا الله من الشرك.
والله أعلم.

Hadis ve Ayetler Işığında Yalnızca Allah’tan İstemek

“Eğer isteyeceksen Allah’tan iste, yardım dileyeceksen Allah’tan yardım dile” hadisine gelince; bu hadis sahitir. Tirmizî ve Ahmed b. Hanbel tarafından rivayet edilmiş, Arnaût’un da belirttiği gibi isnadı sahih kabul edilmiştir.

Bu hadisin ve benzeri diğer metinlerin delalet ettiği “yaratılmıştan değil, yalnızca Allah’tan isteme” kuralı, ancak Allah’ın güç yetirebileceği konular hakkındadır. Bu hususta naslar (dini metinler) arasında bir çelişki yoktur. Zira:

• İstigase (yardım dileme) bir duadır.
• Dua bir ibadettir.
• İbadeti Allah’tan başkasına yöneltmek ise şirktir.

Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“Allah’ı bırakıp da sana ne fayda ne de zarar verebilecek olan şeylere yalvarma. Eğer böyle yaparsan, şüphesiz ki sen zalimlerden (müşriklerden) olursun. Eğer Allah sana bir zarar dokunduracak olsa, onu O’ndan başka giderecek yoktur. Eğer senin için bir hayır murat ederse, O’nun lütfunu geri çevirecek de yoktur…”(Yûnus: 106-107)

Yine Allah Teâlâ şöyle buyurur: “Allah’ı bırakıp da kıyamet gününe kadar kendisine cevap veremeyecek şeylere dua edenden daha sapık kim olabilir? Oysa onlar, bunların dualarından habersizdirler.” (Ahkâf: 5)

Ve şöyle buyurmuştur: “…O’ndan başka dua ettikleriniz bir çekirdek zarına bile hükmedemezler. Eğer onlara dua ederseniz, duanızı işitmezler; işitseler bile size cevap veremezler. Kıyamet günü de sizin (onları Allah’a) ortak koşmanızı inkâr ederler…” (Fâtır: 13-14)

Hadis-i şerifte ise şöyle buyurulmuştur: “Benden yardım (istigase) istenmez, ancak Allah’tan yardım istenir.” (Taberânî rivayet etmiş, Elbânî sahih olduğunu belirtmiştir).

Allah Teâlâ, müşriklerin bolluk zamanında Allah’la beraber başkalarına dua ettiklerini, ancak darlık ve şiddet anında sadece Allah’a yöneldiklerini haber vererek şöyle buyurmuştur:

“Gemiye bindikleri zaman, dini yalnız Allah’a has kılarak O’na yalvarırlar. Fakat Allah onları kurtarıp karaya çıkarınca, hemen (yine) ortak koşarlar.” (Ankebût: 65)

Ayrıca Nahl Suresi 53-54 ve İsrâ Suresi 67. ayetlerde de benzer şekilde insanın darlık anında sadece Allah’a yalvardığı, ancak feraha çıkınca tekrar yüz çevirdiği veya şirk koştuğu anlatılır.

Sonuç olarak: Eğer Allah, müşrikleri bolluk anında şirk koşup darlık anında ihlasla O’na yöneldikleri için hatalı buluyorsa; hem bollukta hem de darlık ve şiddet anında Allah’a şirk koşan ve O’ndan başkasından yardım (istigase) isteyenlerin durumu, kınanmaya ve hatalı bulunmaya çok daha önceliklidir.

Allah bizi şirkten korusun. En iyisini Allah bilir.

Ey Allah’ın Kulları Bana Yardım Edin Hadisi Hakkında yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ وَعَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَتَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَبَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَقِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ إِنَّكَ تَقْضِي وَلَا يُقْضَى عَلَيْكَ وَإِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ وَلا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ تَبَارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ

Kunut duası türkçe manası

Allah’ım! Hidayete erdirdiklerinin arasında beni de hidayete eriştir. Afiyete eriştirdiklerinin arasında bana da afiyet ver. Dost edindiklerinin arasında beni de dost edin. Verdiğin şeylerde benim için bereket kıl. Takdir ettiğin şeylerin şerrinden beni koru. Şüphesiz ki, ancak Sen hükmedersin ve Sana hükmedilmez! Şüphesiz ki, kimi dost edinirsen zelil olmaz. Kimi de düşman edinirsen, o da asla aziz olmaz! Rabbimiz, mübarek ve yücesin.

Ebu Davud 1427 – Elbani : Hasen -Sahih

Vitir Namazında Okunan Kunut Duası yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Kuran okurken başkalarını rahatsız etmemek ile alakalı olarak bir rivayette Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyor:

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ : اعْتَكَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ فَسَمِعَهُمْ يَجْهَرُونَ بِالْقِرَاءَةِ، فَكَشَفَ السِّتْرَ وَقَالَ : ” أَلَا إِنَّ كُلَّكُمْ مُنَاجٍ رَبَّهُ، فَلَا يُؤْذِيَنَّ بَعْضُكُمْ بَعْضًا، وَلَا يَرْفَعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ فِي الْقِرَاءَةِ “. أَوْ قَالَ : ” فِي الصَّلَاةِ “.

“Dikkat edin! Hepiniz Rabbinize münacat ediyorsunuz (dua ve ibadetle ona sesleniyorsunuz). Birbirinizi (sesinizle) rahatsız etmeyin. Okurken sesinizi birbirinize karşı yükseltmeyin.” (Ebu Davud, Salat, 315(1332); Nesai, Sehiv, 82)

Kuran Okurken Başkalarını Rahatsız Etmemek? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Cevap:

Hamd Allah’a mahsustur. Bu çocuklar için bir çok hal vardır:

Birinci hal: Maaşlı işleriyle yetiniyor olmaları ve muhtaç olmamalarıdır.
Bu durumda onlar zekat ehli değildirler; babanın onlara malının zekatını vermesi helal değildir ve onlara ödeme yapmakla sorumluluğu düşmez.

İkinci hal: Maaşlarının geçimlerine yetmemesi ve nafakalarının babaya vacip olması, babanın da zekat dışında onlara harcayabileceği bir malının bulunmasıdır.
Bu durumda da babanın onlara malının zekatını vermesi caiz değildir; çünkü onların nafakası babanın üzerine vaciptir.

” وأجمعوا على أن الزكاة لا يجوز دفعها إلى الوالدين والولد ، في الحال التي يجبر الدافع إليهم ، على النفقة عليهم “

İbnü’l-Münzir şöyle demiştir: “Zekat verenin onlara nafaka vermeye zorlandığı durumlarda, zekatın ebeveyne ve çocuklara verilmesinin caiz olmayacağı hususunda icma etmişlerdir.” el-İcmâ (s. 57)

” قال ابن المنذر: أجمع أهل العلم على أنّ الزكاة لا يجوز دفعها إلى الوالدين ، في الحال التي يجبر الدّافع إليهم على النفقة عليهم ، ولأنّ دفع زكاته إليهم تغنيهم عن نفقته ، وتسقطها عنه ، ويعود نفعها إليه ، فكأنّه دفعها إلى نفسه ، فلم تجز، كما لو قضى بها دَينَه ” .

İbn Kudâme el-Makdisî şöyle demiştir: “İbnü’l-Münzir dedi ki: İlim ehli, zekat verenin onlara nafaka vermeye zorlandığı durumlarda zekatın ebeveyne verilmesinin caiz olmayacağı hususunda icma etmişlerdir. Çünkü zekatını onlara vermesi onları babanın nafakasından müstağni kılar, nafakayı babanın üzerinden düşürür ve faydası yine kendisine döner. Bu durum, sanki zekatını kendine vermiş gibidir ve tıpkı borcunu onunla ödemesi gibi caiz olmaz.” el-Muğnî (4/98)

Bu iki duruma göre; babalarının zekatı onlara vermesi caiz değildir, onların da alması caiz değildir.

Kuveyt Fıkıh Ansiklopedisi (23/333) eserinde şöyle geçmektedir:

“Zekat ehli olmayan birinin, onun zekat olduğunu bilerek alması icma ile helal değildir. Eğer alırsa ve kendisinden geri alınmazsa: O mal ona helal olmaz; bilakis onu geri vermeli veya sadaka olarak vermelidir; çünkü o kendisine haramdır. Zekat verene gelince, zekat müstahaklarını tanımak için içtihat etmeli (araştırmalıdır). Eğer araştırmadan verirse veya araştırması onun zekat ehli olmadığı yönünde olmasına rağmen verirse, alan kişinin zekat ehli olmadığı ortaya çıkarsa zekatı geçerli olmaz.”

Eğer onlar, babalarının adına zekatı hak eden birine verirlerse, bu ancak babalarına haber verdikten sonra geçerli olur; çünkü zekat, failinin niyetine ihtiyaç duyan bir ibadettir. Dolayısıyla babaya nasihat edilmeli, yaptığı şeyin caiz olmadığı ona açıklanmalıdır. Bunu ona açıklamak için mahalle camisinin imamı gibi babanın güvendiği kişilerden yardım alınabilir.

Üçüncü hal: Maaşlarının ödemeye yetmediği borçlarının olması veya maaşlarının geçimlerine yetmemesi ve babanın zekat dışında onlara harcayabileceği bir malının bulunmasıdır.

Bu durumda, bir kısım alim babanın malının zekatını çocuklarına vermesinin caiz oluşunu tercih etmişlerdir.

Şeyhülislam İbn Teymiyye’nin Mecmûu’l-Fetâvâ (25/92) eserinde şöyle geçmektedir:

” وسئل – رحمه الله – :
هل من كان عليه دَين يجوز له أن يأخذ من زكاة أبيه لقضاء دينه أم لا‏؟‏
فأجاب‏:‏
إذا كان على الولد دَينٌ ، ولا وفاء له؛ جاز له أن يأخذ من زكاة أبيه في أظهـر القولين في مذهب أحمد وغيره ‏.‏
وأما إن كان محتاجًا إلى النفقة ، وليس لأبيه ما ينفق عليه ، ففيه نزاع ، والأظهر أنه يجوز له أخذ زكاة أبيه ‏.‏
وأما إن كان مستغنيا بنفقة أبيه ، فلا حاجة به إلى زكاته‏.‏ والله أعلم‏ “

“Sual olundu -Rahimehullah-: Borcu olan birinin, borcunu ödemek için babasının zekatından alması caiz midir değil midir? Cevap verdi: Eğer çocuğun borcu varsa ve ödeyecek durumu yoksa; Ahmed [b. Hanbel] mezhebinin ve diğerlerinin iki görüşünden daha zahir olanına göre babasının zekatından alması caizdir. Eğer nafakaya muhtaç ise ve babasının ona harcayacak malı yoksa, bu konuda ihtilaf vardır; ancak zahir olan, babasının zekatından almasının caiz olduğudur. Ama eğer babasının nafakası ile müstağni ise, babasının zekatına ihtiyacı yoktur. Allah en iyisini bilendir.”

وسئل الشيخ ابن عثيمين رحمه الله : ما حكم دفع الإنسان زكاته إلى أصله وفرعه ؟
فأجاب : ” دفع الزكاة إلى أصله وفرعه ، أعني آباءه وأمهاته وإن علوا ، وأبناءه وبناته وإن نزلوا: إن كان لإسقاط واجب عليه لم تجزئه ، كما لو دفعها ليسقط عنه النفقة الواجبة لهم عليه ، إذا استغنوا بالزكاة ، أما إن كان في غير إسقاط واجب عليه ، فإنها تجزئه ، كما لو قضى بها ديناً عن أبيه الحي ، أو كان له أولاد ابن ، وماله لا يحتمل الإنفاق عليهم وعلى زوجته وأولاده ، فإنه يعطي أولاد ابنه من زكاته حينئذ ؛ لأن نفقتهم لا تجب عليه في هذه الحال .
وبذل الزكاة للأصول والفروع في الحال التي تجزئ : أولى من بذلها لغيرهم ؛ لأن ذلك صدقة وصلة “

Şeyh İbn Useymin’e (rahimehullah) soruldu: Kişinin zekatını aslına ve ferine vermesinin hükmü nedir? Şöyle cevap verdi: “Zekatın asıl ve fer’e, yani ne kadar yukarı çıkarsa çıksın babalara ve annelere; ne kadar aşağı inerse insin oğullara ve kızlara verilmesi şöyledir: Eğer üzerindeki bir vacibi düşürmek içinse yeterli olmaz; tıpkı zekatla zenginleşmeleri durumunda üzerindeki vacip olan nafakayı düşürmek için vermesi gibi. Ancak üzerindeki bir vacibi düşürmek amacı taşımıyorsa yeterli olur; hayatta olan babasının borcunu onunla ödemesi veya torunları olup da malının onlara, eşine ve çocuklarına bakmaya yetmemesi gibi. Bu durumda torunlarına zekatından verir; çünkü bu durumda onların nafakası ona vacip değildir. Zekatın geçerli olduğu durumlarda asıl ve fer’e verilmesi, başkalarına verilmesinden daha evladır; çünkü bu hem sadaka hem de sıladır.” Mecmûu Fetâvâ ve Resâil İbn Useymîn (18/415).

Zekatın Evlada Verilmesinin Hükmü yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Hadisler ışığında Teravih namazı kaç rekat?

Ebu Seleme bin Abdurrahman bin Avf (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:

Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in eşi Aişe (Radiyallahu Anha)’ya Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in Ramazan da namazı nasıl diye sordum. Aişe (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:

“Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Ramazan da ve Ramazan’ın gayrında namazını on bir rekât üzere ziyade etmezdi! Önce dört rekât kılardı. Onların güzelliği ve uzunluğundan sorma. Sonra dört rekât daha kılardı. (Yani 8 rekât teravih namazı kılardı.) Onların da güzelliği ve uzunluğundan sorma. Sonra üç rekât (vitir namazı) kılardı…”

(Malik 1/120/9, Buhari 1866, Müslim 738/125)

Teravih Namazı Farz Mıdır?

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ ثَمَانِ رَكَعَاتٍ وَأَوْتَرَ , فَلَمَّا كَانَتِ الْقَابِلَةُ اجْتَمَعْنَا فِي الْمَسْجِدِ وَرَجَوْنَا أَنْ يَخْرُجَ , فَلَمْ نَزَلْ فِيهِ حَتَّى أَصْبَحْنَا , ثُمَّ دَخَلْنَا , فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ , اجْتَمَعْنَا الْبَارِحَةَ فِي الْمَسْجِدِ , وَرَجَوْنَا أَنْ تُصَلِّيَ بِنَا , فَقَالَ: إِنِّي خَشِيتُ أَنْ يُكْتَبَ عَلَيْكُمْ

[ رواه الطبراني في معجم الصغير : 525 ]

[ حكم الألباني : حسن ]

Cabir ibn Abdullah r.a şöyle demiştir: Allah Resulü s.a.v bize Ramazan ayının gecesinde sekiz rekat namaz ve vitir kıldırdı. Ertesi akşam Allah Rasulu s.a.v’in bize yine namaz kıldırması ümidiyle mescitte toplandık. Sabah oluncaya kadar orada bekledik , sonra çıktık. Yeniden girdiğimizde , Ey Allah’ın Rasulu biz dün mescidde toplandık ve senin bize namaz kıldırmanı ümit ettik dedik. Bunun üzerine Allah Resulü s.a.v şöyle buyurdu: “Bu namazın üzerinize farz kılınmasından korktum.”

[ Taberani El-Mucemus-Sağir: 525], [ El-Elbani : Hasen ]

Kuran Okurken Başkalarını Rahatsız Etmemek?

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ : اعْتَكَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ فَسَمِعَهُمْ يَجْهَرُونَ بِالْقِرَاءَةِ، فَكَشَفَ السِّتْرَ وَقَالَ : ” أَلَا إِنَّ كُلَّكُمْ مُنَاجٍ رَبَّهُ، فَلَا يُؤْذِيَنَّ بَعْضُكُمْ بَعْضًا، وَلَا يَرْفَعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ فِي الْقِرَاءَةِ “. أَوْ قَالَ : ” فِي الصَّلَاةِ “.

“Dikkat edin! Hepiniz Rabbinize münacat ediyorsunuz (dua ve ibadetle ona sesleniyorsunuz). Birbirinizi (sesinizle) rahatsız etmeyin. Okurken sesinizi birbirinize karşı yükseltmeyin.” (Ebu Davud, Salat, 315(1332); Nesai, Sehiv, 82)

Teravih Namazı Kaç Rekat? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Ancak “Yasin Kur’an’ın kalbidir” lafzı ben benzeri lafızlarla gelen hadisler muhakkiklerin tahkiki üzere sahih değildir.

1. Tirmizî (2887) ve Kudâî “Müsnedü’ş-Şihâb”da (1035) şöyle rivayet etmiştir:

“Her şeyin bir kalbi vardır. Kur’an’ın kalbi Yasin’dir. Kim Yasin’i okursa, Allah ona Kur’an’ı on kez okumuş gibi sevap yazar.“

Tirmizî bu rivayet hakkında şöyle der:

“Bu hadis gariptir (tek kaynaktan gelir), sadece Humeyd b. Abdurrahman’ın rivayetiyle bilinir. Basra’da da bu rivayet, Katade’den sadece bu yolla bilinmektedir. Hârun Ebu Muhammed ise meçhul / bilinmeyen, tanınmayan bir ravidir.”

Ebu Hâtim er-Râzî de: “Bu hadis batıldır, aslı yoktur.” demiştir.

Zehebî: Hârun hakkında “Onu bu hadisle itham ediyorum (uydurmuş olabilir).” demiştir.

Albani (rhm): “Bu hadis uydurmadır.” demiştir.

2. Beyhakî, Şuabu’l-İmân (2232):

“Kim Yasin’i okursa, sanki Kur’an’ı on defa okumuş gibidir.“

Bu rivayette ise:

Hassan b. Atıyye, tabiin neslindendir; yani rivayet murseldir

İsmail b. I’yyâş müdellisdir ve an’ane ile rivayet etmiş. Bu da zayıflık sebebidir.

3. Beyhaki (2238):

Ebu Hureyre’den:

“Kim Yasin’i bir kere okursa, sanki Kur’an’ı on kez okumuş gibidir.“

Bu seneddeki Suveyd adlı ravi hakkında:

Nesaî, Seçî, İbn Adî gibi âlimler onu zayıf kabul etmiş;

İbn Hibbân: “Sika ravilerden uydurma hadisler rivayet eder” demiştir.

Ebu Hâtim: “Bu hadis münkerdir” demiştir.

4. Kudâî, Müsnedü’ş-Şihâb (1036):

Ubeyy b. Ka’b’dan:

“Her şeyin bir kalbi vardır. Kur’an’ın kalbi Yâsîn’dir. Kim Yasin’i okursa, sanki Kur’an’ı on iki defa okumuş gibidir.“

Bu rivayetteki Muhlid b. Abdi’l-Vâhid hakkında:

İbn Hibbân: “Çok zayıf ve uydurma hadisler rivayet eder” demiştir.

Albânî: “Bu hadis uydurmadır.” (Silsiletu’l-Ḍaʿīfa, 5870)

5. Ahmed b. Meni‘, el-Matâlibü’l-‘Âliye (15/136):

Ubeyy b. Ka’b’dan benzer rivayet:

“Kim Yâsîn’i Allah rızası için okursa, günahları bağışlanır. Kur’an’ı 12 defa okumuş gibi sevap alır.“

Ancak:

Yusuf b. Atiyye: Terk edilmiş bir ravidir.

Hârun b. Kesîr: Meçhuldür.

6. Mustagfirî, Fezâilü’l-Kur’ân (865):

“Kim Yâsîn’i bir kere okursa, sanki Kur’an’ı 10 defa okumuş gibidir. Ölüm döşeğindeki birinin yanında okunursa, ölüm anı hafif geçer.“

Ravi Abdülhakam hakkında:

Buhârî: “Munker (uydurma) hadis rivayet eder.“

İbn Adiy dedi ki : “Genelde rivayetleri güvenilmez.”

Ebu Hâtim dedi ki : “Zayıf.”

7. Yine Mustagfirî (866):

“Kim Yasin’i gece okursa, Kur’an’a on katı sevap verilir. Sabah ihtiyacı için okursa, dileği gerçekleşir.“

Rivayetin ravi Sevâr b. Mus‘ab:

İbn Maîn, Buhârî, Nesâî, Ebu Dâvud tarafından terk edilmiştir.

Hâkim: “Uydurma hadisler rivayet eder.”

Allah bizleri sahih sünnete ittiba etmek ile rızıklandırsın.

Yasin Kur’an’ın Kalbidir Hadisi Sahih Mi? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

يا مَعْشَرَ المهاجرينَ ! خِصالٌ خَمْسٌ إذا ابتُلِيتُمْ بهِنَّ ، وأعوذُ باللهِ أن تُدْرِكُوهُنَّ : لم تَظْهَرِ الفاحشةُ في قومٍ قَطُّ ؛ حتى يُعْلِنُوا بها ؛ إلا فَشَا فيهِمُ الطاعونُ والأوجاعُ التي لم تَكُنْ مَضَتْ في أسلافِهِم الذين مَضَوْا ، ولم يَنْقُصُوا المِكْيالَ والميزانَ إِلَّا أُخِذُوا بالسِّنِينَ وشِدَّةِ المُؤْنَةِ ، وجَوْرِ السلطانِ عليهم ، ولم يَمْنَعُوا زكاةَ أموالِهم إلا مُنِعُوا القَطْرَ من السماءِ ، ولولا البهائمُ لم يُمْطَرُوا ، ولم يَنْقُضُوا عهدَ اللهِ وعهدَ رسولِه إلا سَلَّطَ اللهُ عليهم عَدُوَّهم من غيرِهم ، فأَخَذوا بعضَ ما كان في أَيْدِيهِم ، وما لم تَحْكُمْ أئمتُهم بكتابِ اللهِ عَزَّ وجَلَّ ويَتَخَيَّرُوا فيما أَنْزَلَ اللهُ إلا جعل اللهُ بأسَهم بينَهم
الراوي : عبدالله بن عمر | المحدث : الألباني | المصدر : صحيح الجامع
الصفحة أو الرقم | 7978 : خلاصة حكم المحدث : صحيح
التخريج : أخرجه ابن ماجه (4019)، والطبراني في ((المعجم الأوسط)) (4671)، والحاكم (8623) باختلاف يسير

4019- Abdullah b. Ömer (r.a)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: “Rasû lullah (s.a.v.) bir sefer bize yönelerek şöyle buyurdu: “Ey muhacirler topluluğu, beş şey vardır ki onlarla imtihan olunduğunuzda (hiçbir şey kalmaz her şey bitmiş olur) sizlerin o döneme erişmesinden Allah’a sığınırım. Onlar şunlardır: “Bir toplumda fuhuş o kadar ileri gidecek ki gözler önünde yapılmaya başlanacaktır. Taun hastalığı ve önceki toplumlarda görülmeyen hastalıklar yaygınlaşacaktır. Ölçü ve tartıya riayet etmeyen her toplum kıtlık, geçim sıkıntısı ve başlarındaki idarecilerinin zulmüyle cezalandırılırlar. Mallarının zekatını vermeyen her topluma yağmur gönderilmez, hayvanlar olmasa onlara yağmur da yağdırılmaz. Allah ve Rasûlüne verdikleri sözü tutmayıp ahdini bozanların başına, Allah kendilerinden olmayan kimseleri musallat eder ve o düşmanlar, onların elindekilerin bir kısmını alırlar ve devlet yetkilileri Allah’ın kitabıyla hükmetmeyip Allah’ın indirdiklerinden işlerine geleni seçip onları uyguladıklarında Allah onları kendi içlerinde sıkıntıya sokup fitne ve anarşi ile azâblandırır.

İbn Mace 4019 – Sahih’ul-Cami 7978

Karınca’nın Yağmur Duası

Süleyman A.s. kıssasında anlatıldığına göre; O, bir defasında yağmur duasına çıkmıştı. Yolda sırt üstü yatmış ve ayaklarını havaya kaldırmış bir karınca gördü. Karınca şöyle diyordu: “Allah’ım! Ben senin yarattığın mahlûkattan biriyim. Bizden yağmurunu esirgeme!” Süleyman aleyhisselam onu bu halde görünce dedi ki: Haydi geri dönün! Başkalarının duasıyla yağmur gelecek!”

İbn Ebi Şeybe 30101 – Hakim: Sahih – İbn Hacer: Hasen – Abdurrezak Kitabul-İstiska
Not: Karınca hadisinin zayıf olduğunu da söyleyen var, hasenleyende. Ama yukarıdaki hadise mutabık duruyor.

Hayvanlar Vesilesiyle Yağmur Yağması

Hayvanlar Vesilesiyle Yağmur Yağması yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İsbal – Aşık Kemiği Ve Paçaları Uzatma yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

İbn Umer, namaz kılarken elbisesinde kan gördüğü zaman o elbiseyi bırakır ve namaz kılmasına devam ederdi.

Said ibn Müseyyeb ile Şa’bî: İnsan, elbisesinde kan yâhud menî varken namaz kıldığı zaman yâhud kıbleden başka tarafa namaz kıldığı zaman yâhud teyemmüm edip namaz kıldıktan sonra vakti içinde suya eriştiği zaman, o namazı iade etmez, dediler.

İbn Ömer’in kan bulaşan elbiseyi bırakma rivayeti mevsulen:

.البخاري في “الصحيح”: (65/1-ط. العامرة) (كتاب الوضوء/ باب إذا أُلقي على ظهر المصلي قَذَرٌ أو جيفة لم تفسد صلاته)
ووصله عبد الرزاق في “المصنف”: (372/1) (359/2) ومن طريقه ابن حزم في “المحلى”: (84/3 – ط. المنيرية) وأخرجه ابن المنذر في “الأوسط”: (163/2) من طريق الزهري أخبرني سالم أن ابن عمر رضي الله عنهما قال: إذا رأى الإنسان في ثوبه دماً وهو في الصلاة فانصرف يغسله، أتم ما بقي على ما مضى ما لم يتكلم

Kanın Necis Olduğuna Dair yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.