​Türkçe Tam Metni: ​”Biz Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikteydik. Buyurdu ki: ‘İçinizde yabancı (yani Ehl-i Kitap’tan biri) var mı?’ Biz: ‘Hayır, ey Allah’ın Resulü’ dedik. Bunun üzerine kapının kapatılmasını emretti ve şöyle buyurdu: ‘Ellerinizi kaldırın ve “Lâ ilâhe illâllah” deyin.’
​Bir süre ellerimizi kaldırıp (zikrederek) bekledik. Sonra (Efendimiz) şöyle buyurdu: ‘Hamd Allah’a mahsustur. Allah’ım! Şüphesiz Sen beni bu kelime ile gönderdin, bana bunu (söylemeyi ve tebliğ etmeyi) emrettin ve karşılığında bana cenneti vaat ettin. Sen vaadinden asla dönmezsin.’
​Daha sonra ise şöyle buyurdu: ‘Müjdelenin! Şüphesiz Allah sizi bağışladı.'”
​Kaynaklar: ​Bu rivayet, hadis ilminin temel kaynaklarında farklı tarikleriyle yer almaktadır:
​Ahmed bin Hanbel, Müsned, 4/124.
​Taberânî, el-Mu’cemü’l-Kebîr, 7/289.
​Hâkim el-Nişâburî, el-Müstedrek, 1/501 (Hâkim bu hadis için “İsnadı sahihtir” demiştir).
​Heysemî, Mecmau’z-Zevâid, 10/81.

كنَّا عِندَ النَّبيِّ صلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ فقال: هلْ فيكم غريبٌ؟ -يعني: أهْلَ الكِتابِ-. فقُلْنا: لا يا رسولَ اللهِ. فأمَرَ بغَلْقِ البابِ، وقال: ارفَعوا أَيْديَكم، وقُولوا: لا إلهَ إلَّا اللهُ. فرَفَعْنا أَيْديَنا ساعةً، ثمَّ وضَعَ رسولُ اللهِ صلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ يدَه، ثمَّ قال: الحمدُ للهِ، اللَّهمَّ بَعَثْتَني بهذه الكَلِمةِ، وأمَرْتَني بها، ووعَدْتَني عليها الجَنَّةَ، وإنَّك لا تُخلِفُ الميعادَ. ثمَّ قال: أَبشِروا؛ فإنَّ اللهَ عزَّ وجلَّ قد غفَرَ لكم.

خلاصة حكم المحدث : إسناده ضعيف

17121 :الراوي : شداد بن أوس | المحدث : شعيب الأرناؤوط | المصدر : تخريج المسند لشعيب الصفحة أو الرقم

هل فيكم غريبٌ ؟ يعني أهلَ الكتابِ قلنا : لا يا رسولَ اللهِ فأمر بغلقِ البابِ، وقال : ارفعوا أيديَكم، وقولوا لا إله إلا اللهُ فرفعْنا أيديَنا ساعةً ثم قال : الحمدُ لله، اللهم إنك بعثْتني بهذه الكلمةِ، وأمرْتني بها، ووعدتَني عليها الجنَّةَ، وإنك لا تُخلِفُ الميعادَ، ثم قال : أَبشِروا فإنَّ اللهَ قد غفر لكم

خلاصة حكم المحدث : ضعيف

924 :الراوي : شداد بن أوس | المحدث : الألباني | المصدر : ضعيف الترغيب الصفحة أو الرقم

Elbâni bu hadise zayıf demiştir.

Toplu Zikre Delil Getirilen Hadis yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Bize Abdü’l-A’lâ b. Hammâd rivayet etti. (Dediki): Bize Hammâd b. Seleme, Sabit EI-Bûnânî’den, o da Enes b. Mâlik’den naklen rivayet etti. Enes şöyle demiş:

Abdullah b. Ebî Talhate’l-Ensâri doğduğu vakit onu Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e götürdüm. Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bir aba içinde devesini katranlıyordu. (Bana) :

«Yanında kuru hurma var mı?» diye sordu.

— Evet! dedim. Ve kendilerine birkaç hurma verdim. Onları ağzına atarak çiğnedi. Sonra çocuğun ağzını açtı ve hurmayı içine püskürdü. Çocuk onu yalamaya başladı. Bunun üzerine Resûlullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem):

«Ensar’ın sevgilisi hurmadır.» buyurdu. Ve çocuğa Abdullah adını verdi.

١٢٩٥ – أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ مِغْوَل عَنْ طَلْحَةَ بْن مُصَرِّفٍ عَنْ زَيْدِ بْن وَهْبٍ عَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّهُ رَأَى رَجُلًا يُصَلِّي فَطَفَّفَ فَقَالَ لَهُ حُذَيْفَةُ مُنْذُ كَمْ تُصَلِّي هَذِهِ الصَّلاةَ قَالَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ عَامًا قَالَ مَا صَلَّيْتَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَلَوْ مِنْ وَأَنْتَ تُصَلِّي هَذِهِ الصَّلاةَ لَمِتَّ عَلَى غَيْرِ فِطْرَةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيُخَفِّفُ وَيُتِمُّ وَيُحْسِنُ

Nesai 1295- Huzeyfe (r.a)’den rivâyete göre, bizzat kendisi acele namaz kılan birini gördü ve: “Ne zamandan beri böyle namaz kılıyorsun” dedi. O da: “Kırk yıldır böyle kılıyorum” deyince, Huzeyfe: “Öyleyse kırk yıldır namaz kılmıyorsun demektir. Eğer bu şekilde namaz kılarken ölürsen, Muhammed (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in namazı gibi namaz kılmamış olursun” dedi. Ve şöyle devam etti: “Kişi acele olarak namaz kılabilir ama tüm erkanına uyarak, güzel bir şekilde kılmalıdır.”

Rasullah’ın Adı Anıldığında Sahabenin Salavat Getirmesi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Tevessül ve Başkasından Yardım İsteme Üzerine Fetva

“Allah’tan başkasından yardım istemek (istigâse) ile Allah Teâlâ’ya yarattıklarından biri aracılığıyla yönelmek (tevessül) arasında fark vardır. Allah’tan başkasından yardım istemek ‘Büyük Şirk’ kapsamına girerken; tevessülün bid’at olup olmadığı konusu ihtilaflıdır (Daha fazla bilgi için 3835 numaralı fetvaya bakınız).

Sorunun başında zikredilen hadise gelince; hadisin lafzı şöyledir:
‘Sizden birinizin ıssız bir arazide hayvanı kaçarsa şöyle seslensin: Ey Allah’ın kulları, onu benim için tutun! Ey Allah’ın kulları, onu benim için tutun! Çünkü Allah’ın yeryüzünde o hayvanı sizin için tutacak hazır (kulları) vardır.’

Bu hadisi Taberânî ve Ebû Ya’lâ Müsned’inde rivayet etmiş; İbnü’s-Sünnî de ‘Amelü’l-Yevmi ve’l-Leyle’ eserinde onlardan nakletmiştir. Tamamı bu rivayeti Abdullah b. Mes’ud’dan merfu olarak (Peygamber’e dayandırarak) nakletmişlerdir. Ancak bu, hüküm çıkarmaya (delil olmaya) elverişli olmayan zayıf bir hadistir. Heysemi, ‘Senedinde zayıf bir ravi olan Ma’ruf b. Hassan vardır’ demiştir. İbn Allân, Nevevî’nin ‘Ezkâr’ şerhinde Hâfız İbn Hacer’in bu hadis için; ‘Garib bir hadistir, İbnü’s-Sünnî ve Taberânî rivayet etmiştir ancak senedinde İbn Büreyde ile İbn Mes’ud arasında kopukluk (inkıtâ) vardır’ dediğini nakleder. Elbânî de ‘Silsiletü’l-Ehâdîsi’d-Daîfe’ eserinde (No: 655) bu hadise ‘zayıf’ demiştir.

Bazılarının ‘Ben bunu denedim ve faydasını gördüm’ şeklindeki sözlerine gelince; şer’î hükümler sadece tecrübe ile sabit olmaz, ancak Şâri’den (Allah ve Resulü’nden) gelmesiyle sabit olur. Şevkânî, ‘Tuhfetü’d-Dhâkirîn’ eserinde şöyle der: ‘Sünnet sadece tecrübe ile sabit olmaz. Bir şeyi sünnet olduğuna inanarak yapan kişi, o şey sabit değilse bid’atçı olmaktan kurtulamaz. Duanın kabul edilmesi, o kabul sebebinin Resulullah’tan (s.a.v.) sabit olduğunu göstermez. Allah bazen sünnet olan bir tevessül olmasa da duaya icabet eder, çünkü O merhametlilerin en merhametlisidir; bazen de bu icabet bir istidrac (saptırma) olabilir.’

Zikredilen hadisin bir benzerini de Taberânî, Utbe b. Gazvân’dan rivayet etmiştir:
‘Biriniz bir şeyini kaybederse veya kimsenin olmadığı bir yerde yardım isterse şöyle desin: Ey Allah’ın kulları bana yardım edin! Ey Allah’ın kulları bana yardım edin! Çünkü Allah’ın bizim görmediğimiz kulları vardır.’

Hâfız İbn Hacer, bu hadisin senedinde de kopukluk olduğunu söylemiştir. Elbânî de (No: 656) hadis için ‘zayıf’ dedikten sonra şunu ekler: ‘Bu hadis bir önceki gibi zayıf olmakla birlikte, ölmüş veli ve salihlerden yardım istemeye (istigâse) delil teşkil etmez. Çünkü her iki hadiste de ‘Allah’ın kulları’ ifadesiyle insan dışındaki varlıkların kastedildiği açıktır. Nitekim birinci hadiste ‘Yeryüzünde hazır bulunanlar’, ikincisinde ise ‘Görmediğimiz kullar’ denilmiştir. Bu vasıflar ancak melekler veya cinler için geçerlidir çünkü normalde görünmeyenler onlardır.’

Nitekim Bezzâr’ın İbn Abbas’tan naklettiği başka bir hadis, bu varlıkların bir melek topluluğu olduğunu netleştirmiştir:
‘Şüphesiz Allah’ın yeryüzünde koruyucu meleklerin dışında, ağaçtan düşen yaprakları bile yazan melekleri vardır. Birinizin ıssız bir yerde ayağına bir sancı girerse (veya yardıma muhtaç kalırsa) şöyle seslensin: Ey Allah’ın kulları bana yardım edin!’

Hâfız İbn Hacer bu hadis için ‘Senedi hasendir ancak çok gariptir’ demiştir. (Ben derim ki: Beyhakî bunu ‘Şuab’da mevkuf olarak rivayet etmiştir). Eğer bu hadis sahih kabul edilirse, ilk hadisteki ‘Ey Allah’ın kulları’ hitabının melekler olduğu kesinleşir. Dolayısıyla, ne hayatta ne de ölü olan cinlere veya ‘gayb ricali’ denilen velilere bu anlam yüklenemez. Onlardan yardım istemek (istigâse) apaçık bir şirktir. Çünkü onlar duayı işitmezler, işitseler bile cevap verip isteği gerçekleştiremezler. Bu durum Fatır Suresi 13-14. ayetler başta olmak üzere birçok ayette açıkça belirtilmiştir:

‘…O’ndan başka yalvardıklarınız bir çekirdek zarına bile hükmedemezler. Eğer onlara dua ederseniz duanızı işitmezler; işitseler bile size cevap veremezler. Kıyamet günü de sizin ortak koşmanızı reddederler…’

Daha sonra Elbânî, bu varlıkların melekler olduğunu belirten hadisin de malûl (kusurlu) olduğunu, en doğrusunun ‘mevkuf’ (sahabe sözü) olduğu ve ‘merfu’ (Peygamber sözü) hükmünde sayılamayacağı görüşünü tercih etmiştir.

Âmâ (körler) hadisi ise sahih bir hadis olup tevessül konusundadır. Onun cevabı 3835 ve 4412 numaralı fetvalarda geçmiştir. En doğrusunu Allah bilir.”

وأما حديث: إذا سألت فاسأل الله، وإذا استعنت فاستعن بالله. فهو حديث صحيح رواه الترمذي وأحمد بإسنادٍ صحيح، كما قال الأرناؤط.وما دل عليه هذا الحديث وغيره من النصوص الدالة على سؤال الله تعالى وعدم سؤال المخلوق، إنما هو فيما لا يقدر عليه إلا الله وهو أمر لا معارض له من النصوص، فالاستغاثة دعاء، والدعاء عبادة، والعبادة صرفها لغير الله شرك، كما قال سبحانه وتعالى: وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ * وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَادَّ لِفَضْلِهِ يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. {يونس: 106-107}.
وقال تعالى: وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّن يَدْعُو مِن دُونِ اللَّهِ مَن لَّا يَسْتَجِيبُ لَهُ إِلَى يَومِ الْقِيَامَةِ وَهُمْ عَن دُعَائِهِمْ غَافِلُونَ.{الأحقاف: 5}.
وقال: وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ * إِنْ تَدْعُوهُمْ لَا يَسْمَعُوا دُعَاءَكُمْ وَلَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجَابُوا لَكُمْ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ وَلَا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ. {فاطر: 14ـ 13}.
وفي الحديث: إنه لا يستغاث بي، وإنما يستغاث بالله. رواه الطبراني، وصححه الألباني ، وقد أخبر الله تعالى أن المشركين يدعون معه غيره في حال الرخاء، ويخلصون له الدعاء في حال الشدة فقال: فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ.{العنكبوت: 65}.
وقال تعالى: ثُمَّ إِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْأَرُونَ*ثُمَّ إِذَا كَشَفَ الضُّرَّ عَنكُمْ إِذَا فَرِيقٌ مِّنكُم بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ.
{النحل: 53ـ 54} ، وقال تعالى: وَإِذَا مَسَّكُمُ الْضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلاَّ إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَكَانَ الإِنْسَانُ كَفُورًا.{الإسراء: 67}.
وإذا حكم الله بتخطئة المشركين في شركهم عند الرخاء وإخلاصهم الدعاء لله في حال الشدة، فمن باب أولى أن يذم ويخطأ من يشرك بالله ويستغيث به في حال الشدة ـ أعاذنا الله من الشرك.
والله أعلم.

Hadis ve Ayetler Işığında Yalnızca Allah’tan İstemek

“Eğer isteyeceksen Allah’tan iste, yardım dileyeceksen Allah’tan yardım dile” hadisine gelince; bu hadis sahitir. Tirmizî ve Ahmed b. Hanbel tarafından rivayet edilmiş, Arnaût’un da belirttiği gibi isnadı sahih kabul edilmiştir.

Bu hadisin ve benzeri diğer metinlerin delalet ettiği “yaratılmıştan değil, yalnızca Allah’tan isteme” kuralı, ancak Allah’ın güç yetirebileceği konular hakkındadır. Bu hususta naslar (dini metinler) arasında bir çelişki yoktur. Zira:

• İstigase (yardım dileme) bir duadır.
• Dua bir ibadettir.
• İbadeti Allah’tan başkasına yöneltmek ise şirktir.

Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“Allah’ı bırakıp da sana ne fayda ne de zarar verebilecek olan şeylere yalvarma. Eğer böyle yaparsan, şüphesiz ki sen zalimlerden (müşriklerden) olursun. Eğer Allah sana bir zarar dokunduracak olsa, onu O’ndan başka giderecek yoktur. Eğer senin için bir hayır murat ederse, O’nun lütfunu geri çevirecek de yoktur…”(Yûnus: 106-107)

Yine Allah Teâlâ şöyle buyurur: “Allah’ı bırakıp da kıyamet gününe kadar kendisine cevap veremeyecek şeylere dua edenden daha sapık kim olabilir? Oysa onlar, bunların dualarından habersizdirler.” (Ahkâf: 5)

Ve şöyle buyurmuştur: “…O’ndan başka dua ettikleriniz bir çekirdek zarına bile hükmedemezler. Eğer onlara dua ederseniz, duanızı işitmezler; işitseler bile size cevap veremezler. Kıyamet günü de sizin (onları Allah’a) ortak koşmanızı inkâr ederler…” (Fâtır: 13-14)

Hadis-i şerifte ise şöyle buyurulmuştur: “Benden yardım (istigase) istenmez, ancak Allah’tan yardım istenir.” (Taberânî rivayet etmiş, Elbânî sahih olduğunu belirtmiştir).

Allah Teâlâ, müşriklerin bolluk zamanında Allah’la beraber başkalarına dua ettiklerini, ancak darlık ve şiddet anında sadece Allah’a yöneldiklerini haber vererek şöyle buyurmuştur:

“Gemiye bindikleri zaman, dini yalnız Allah’a has kılarak O’na yalvarırlar. Fakat Allah onları kurtarıp karaya çıkarınca, hemen (yine) ortak koşarlar.” (Ankebût: 65)

Ayrıca Nahl Suresi 53-54 ve İsrâ Suresi 67. ayetlerde de benzer şekilde insanın darlık anında sadece Allah’a yalvardığı, ancak feraha çıkınca tekrar yüz çevirdiği veya şirk koştuğu anlatılır.

Sonuç olarak: Eğer Allah, müşrikleri bolluk anında şirk koşup darlık anında ihlasla O’na yöneldikleri için hatalı buluyorsa; hem bollukta hem de darlık ve şiddet anında Allah’a şirk koşan ve O’ndan başkasından yardım (istigase) isteyenlerin durumu, kınanmaya ve hatalı bulunmaya çok daha önceliklidir.

Allah bizi şirkten korusun. En iyisini Allah bilir.

Ey Allah’ın Kulları Bana Yardım Edin Hadisi Hakkında yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ وَعَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ وَتَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ وَبَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ وَقِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ إِنَّكَ تَقْضِي وَلَا يُقْضَى عَلَيْكَ وَإِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ وَلا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ تَبَارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ

Kunut duası türkçe manası

Allah’ım! Hidayete erdirdiklerinin arasında beni de hidayete eriştir. Afiyete eriştirdiklerinin arasında bana da afiyet ver. Dost edindiklerinin arasında beni de dost edin. Verdiğin şeylerde benim için bereket kıl. Takdir ettiğin şeylerin şerrinden beni koru. Şüphesiz ki, ancak Sen hükmedersin ve Sana hükmedilmez! Şüphesiz ki, kimi dost edinirsen zelil olmaz. Kimi de düşman edinirsen, o da asla aziz olmaz! Rabbimiz, mübarek ve yücesin.

Ebu Davud 1427 – Elbani : Hasen -Sahih

Vitir Namazında Okunan Kunut Duası yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Vitir, Allah Rasulu s.av’ in özen gösterdiği azim bir kulluk eylemi ve büyük itaatlerden biridir. Öyle ki Allah Rasulu s.a.v ne yolculukta nede yolculuk dışında vitir namazını terk etmemiştir.

عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي فِي السَّفَرِ عَلَى رَاحِلَتِهِ، حَيْثُ تَوَجَّهَتْ بِهِ يُومِئُ إِيمَاءً صَلاَةَ اللَّيْلِ، إِلَّا الفَرَائِضَ وَيُوتِرُ عَلَى رَاحِلَتِهِ

[رواه البخاري في صحيحه : 1000]

İbn Ömer r.a şöyle demiştir: “Allah Rasulu s.a.v yolculuk sırasında bineğinin üzerinde namaz kılardı. Bineği ne tarafa yönelirse yönelsin namazına devam eder ve gece namazını ima ile eda ederdi. Ancak farz namazlarını binek üzerinde kılmazdı. Vitir namazını da yolculuk sırasında binek üzerinde kılardı.” [ Sahih-i Buhari: 1000 ]

عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: إِنَّ اللَّهَ زَادَكُمْ صَلَاةً، فَحَافِظُوا عَلَيْهَا، وَهِيَ الْوِتْرُ

[ رواه أحمد في مسنده : 6919 ]

[ حكم الألباني صحيح ]

Amr b. Şuayb babası kanalıyla dedesinin şöyle dediğini bildirmiştir: Allah Rasulu s.a.v şöyle buyurmuştur: “ Şüphesiz Allah namazlarınıza bir namaz ziyade etmiştir bu namazı koruyun. Bu namaz vitirdir.” [ Müsned-i Ahmed : 4919 ], [ El- Elbani: Sahih ]

عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: يَا أَهْلَ الْقُرْآنِ، أَوْتِرُوا، فَإِنَّ اللَّهَ وِتْرٌ، يُحِبُّ الْوِتْرَ

[رواه ابي داود في سننه : 1416 ]

[ حكم الألباني صحيح ]

Ali r.a’dan rivayete göre Allah Rasulu s.a.v şöyle buyurmuştur: “Ey Kur’an ehli! Vitir kılın. Çünkü Allah vitirdir (tektir) vitri (tek) olanı sever.” [ Sünen-i Ebu Davud: 1416 ], [ El- Elbani: Sahih ]

قال صالح بن الإمام أحمد رحمه الله وسألته عن الرجل يترك الوتر متعمدا ما عليه في ذلك قال أبي هذا رجل سوء هو سنة سنها رسول الله وأصحابه

[ 216 : مسائل الإمام أحمد بن حنبل رواية ابن أبي الفضل صالح ]

Salih b. İmam Ahmed rahimehullah şöyle demiştir: “Ona (babam İmam Ahmed’e) kasten vitir namazını terk eden bir kimse hakkında sordum:
Bunun hükmü nedir? Babam şöyle dedi: Bu kötü bir adamdır. Vitir Allah Rasulu ve ashabının icra ettiği bir sünnettir.” [ Mesailu İmam Ahmed İbn Hanbel Rivayetu’l ibn Ebi Fadli Salih : 206 ]

Lügat Ve Istılah Yönünden Kunut’ un Tarifi

Lügat Tarifi :

قال ابن حجر رحمه الله : القنوت يطلق على الدعاء والقيام والخضوع والسكون والسكوت والطاعة والصلاة والخشوع والعبادة وطول القيام

[ ابن حجر فتح البارِي : ج 1 ص 176 ]

İbn Hacer rahimehullah şöyle demiştir: “Kunut; dua, kıyam, boyun eğme, sükünet, susma, itaat, namaz, tazim, ibadet, uzun bir şekilde kıyamda durmak olarak adlandırılır.” [İbn Hacer Fethu’l Bari: Cild 1 Sayfa 176]

İtaat:

وَلَهُ مَنْ فِي السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِؕ كُلٌّ لَهُ قَانِتُونَ

Göklerde ve yerde kim varsa hepsi O´nundur. Hepsi de O´na itaat etmektedirler. [ Rum Suresi: 26. Ayet ]

اِنَّ اِبْرٰهٖيمَ كَانَ اُمَّةً قَانِتاً لِلّٰهِ حَنٖيفاًؕ وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكٖينَۙ

Şüphesiz ki İbrahim tek başına bir ümmetti; Allah’a gönülden itaat eden, hanif (tevhide yönelmiş) idi ve müşriklerden değildi. [ Nahl Suresi: 120. Ayet ]

Namaz:

اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَٓاءَ الَّيْلِ سَاجِداً وَقَٓائِماً يَحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهٖؕ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذٖينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذٖينَ لَا يَعْلَمُونَؕ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُو۬لُوا الْاَلْبَابِࣖ

Yoksa geceleyin secde ederek ve kıyamda durarak ibadet eden, ahiretten çekinen ve Rabbinin rahmetini dileyen kimse (o inkarcı gibi) midir? De ki: Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Doğrusu ancak akıl sahipleri bunları hakkıyla düşünür. [ Zümer Suresi: 9. Ayet ]

Dua:

عَنْ أَنَسٍ: أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَنَتَ شَهْرًا يَدْعُو عَلَى أَحْيَاءٍ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ، ثُمَّ تَرَكَهُ

[ رواه مسلم في صحيحه : 304 – 677 ]

Enes b. Malik r.a’ın bildirdiğine göre “Allah Rasulu s.a.v bir ay boyunca Arap kabilelerinden bir kabileye beddua etti, daha sonra bunu terk etti.” [ Sahih-i Müslim : 304 – 677 ]

Kıyam:

عَنْ جَابِرٍ، قَالَ: سُئِلَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَيُّ الصَّلَاةِ أَفْضَلُ؟ قَالَ: طُولُ الْقُنُوتِ

[ رواه مسلم في صحيحه : 165 – 756 ]

Cabir r.a şöyle demiştir :“Allah Rasulu s.a.v’e Hangi namaz daha faziletlidir? diye soruldu : Bunu üzerine Allah Rasulu s.a.v ‘ Kıyamı uzun olandır’ buyurdu.” [ Sahih-i Müslim : 756 – 165 ]

Istılah Tarifi:

قال ابن حجر رحمه الله : القنوت يطلق على معان والمراد به هنا الدعاء في الصلاة في محل مخصوص من القيام

[ ابن حجر فتح البارِي : ج 2 ص 490 ]

İbn Hacer rahimehullah şöyle demiştir: “Kunut kelimesinin birçok anlamı vardır. Burada kastedilen anlam ise kıyamda iken namazın belli bir bölümünde yapılan duadır.” [ İbn Hacer Fethu’l Bari: Cild 2 Sayfa 490 ]

Sünnet’te Geçen Vitir’deki Kunut Dualarının Lafızları

قَالَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ رَضِيَ عَنْهُمَا: عَلَّمَنِي رَسُولُ صَلَّى عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَلِمَاتٍ أَقُولُهُنَّ فِي الْوِتْرِ، قَالَ ابْنُ جَوَّاسٍ: فِي قُنُوتِ الْوِتْرِ: اللَّهُمَّ اهْدِنِي فِيمَنْ هَدَيْتَ، وَعَافِنِي فِيمَنْ عَافَيْتَ، وَتَوَلَّنِي فِيمَنْ تَوَلَّيْتَ، وَبَارِكْ لِي فِيمَا أَعْطَيْتَ، وَقِنِي شَرَّ مَا قَضَيْتَ، إِنَّكَ تَقْضِي وَلَا يُقْضَى عَلَيْكَ، وَإِنَّهُ لَا يَذِلُّ مَنْ وَالَيْتَ، وَلَا يَعِزُّ مَنْ عَادَيْتَ، تَبَارَكْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَيْتَ

[ رواه ابي داود في سننه : 1425]

[ حكم الألباني صحيح ]

Hasan b. Ali r.a’dan rivayete göre, şöyle demiştir: “Allah Rasulu s.a.v bana vitir namazında ibn Cevvas’ın dediğine göre vitir namazının kunutunda şöyle söylememi öğretti:” Allah’ım hidayete erdirdiklerinin arasında benide hidayete eriştir. Afiyete eriştirdiklerinin arasında bana da afiyet ver. Gözettiklerinin arasında beni de kollayıp gözetle. Verdiğin şeylerde benim için bereketler kıl, hakkında şer hükmettiğin kimselerin şerrinden beni koru, şüphesiz Sen hükmedersin, Senin takdirine karşı gelinmez Senin işini üzerine aldığın kimse asla alçalamaz. Senin düşman olduğun kimse de asla şeref bulamaz. Rabbimiz Senin hayrın pek çoktur ve Sen layık olmayan şeylerden münezzehsin. [ Sünen-i Ebu Davud : 1425 ], [ El- Elbani: Sahih ]

عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ عَنْهُ، أَنَّ رَسُولَ صَلَّى عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ فِي آخِرِ وِتْرِهِ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سُخْطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ

[ رواه ابي داود في سننه : 1427]

[ حكم الألباني صحيح ]

Ali b. Ebi Talib r.a’dan rivayete göre, Allah Rasulu s.a.v vitir namazının sonunda şöyle derdi: “Allah’ım! Senin gazabından rızana cezalandırılmaktan affina, Senden, Sana sığınırım. Seni övmeyi sayıp bitiremem sen kendini nasıl övdün ise öylesin.” [ Sünen-i Ebu Davud : 1427 ], [ El- Elbani: Sahih ]

Kişi Kunutta İstediği Gibi Dua Edebilir Mi ?

وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونٖٓي اَسْتَجِبْ لَكُمْؕ

Rabbiniz şöyle buyurdu: Bana dua edin, kabul edeyim. [ Gafir : 60 ]

عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّمَا أَقْنُتُ لِتَدْعُوا رَبَّكُمْ، وتَسْأَلُوهُ حَوَائِجَكُمْ

[ رواه الطبراني في معجم الأوسط : 7027 ]

[ حسنه الهيثمي في معجم الزوائد : ج 2 ص 138]

Aişe r.anha ‘dan rivayete göre Allah Rasulu s.a.v şöyle buyurmuştur: “Dua edip ihtiyaçlarınızı Rabbinizden istemeniz için kunut yapıyorum.” [ Tabarani Mu’cemu’l-Evsat : 7027 ], [ El-Heysemi Mecmu’uz Zevaid’de Cild: 2 Sayfa: 138 Hasen Demiştir: ]

سئل فضيلة الشيخ العثيمين رحمه الله : نرجو من فضيلتكم توضيح السنة في دعاء القنوت، وهل له أدعية مخصوصة؟ وهل تشرع إطالته في صلاة الوتر؟
فأجاب فضيلته بقوله: دعاء القنوت منه ما علمه النبي صلى الله عليه وسلم للحسن بن علي بن أبي طالب: “اللهم اهدني فيمن هديت، وعافني فيمن عافيت ، إلى آخر الدعاء المشهور. والإمام يقول: اللهم اهدنا بضمير الجمع؛ لأنه يدعو لنفسه ولمن خلفه، وإن أتى بشيء مناسب فلا حرج، ولكن لا ينبغي أن يطيل إطالة تشق على المأمومين، أو توجب مللهم لأن النبي صلى عليه الصلاة والسلام غضب على معاذ رضي الله عنه حين أطال الصلاة بقومه وقال: أفتان أنت يا معاذ

[ مجموع فتاوى ورسائل العثيمين : ج 14 / ص 135 ]

Değerli Şeyh El Useymin rahimehullah’a şöyle soruldu: “Sizden kunut duası konusundaki sünneti açıklamanızı rica ediyoruz. Kunuta ait özel dualar var mıdır? Vitir namazında kunutu uzatmak meşru mudur?”

Değerli Şeyh Şöyle Cevap verdi: Kunut duası Allah Rasulu s.a.v’in , torunu Hasan’a öğrettiği şu duadır: “Allah’ım! Hidayet verdiklerinin arasında bana da hidayet ver. Afiyet verdiklerinin arasında bana da afiyet ver…” Bu meşru bir duadır. İmam bu duayı yaparken “bana” yerine “bize” diye çoğul sigası kullanır. Çünkü hem kendisi, hem de başkası için dua etmektedir. Dua ederken uygun bir şeyler isterse bunda sakınca yoktur. Fakat cemaate meşakkat verecek ve onları bıktıracak şekilde uzatmamalıdır. Çünkü Allah Rasulu s.a.v , Muaz’a, kavmine kıldırdığı namazı uzattığı zaman Sen fitneci misin Ey Muaz! demiştir. [ Mecmuu Fetava ve Resailu El Useymin : Cild 14 / Sayfa : 135 ]

Kunutta Elleri Kaldırmak

عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ فِي قِصَّةِ الْقُرَّاءِ وَقَتْلِهِمْ قَالَ: فَقَالَ لِي أَنَسٌ: لَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلَّمَا صَلَّى الْغَدَاةَ رَفَعَ يَدَيْهِ يَدْعُو عَلَيْهِمْ، يَعْنِي عَلَى الَّذِينَ قَتَلُوهُمْ

[ رواه البيهقي في سنن الكبري : 3188 ]

[ قال ابن الملقن رحمه الله في تحفة المحتاج ج 1 ص 307 إسناده جيد ]

Sabit bildiriyor: Enes b. Malik bana öldürülen Kur’an hafızlarının kıssasını anlatırken: “Allah Rasulu s.av’in her sabah namazında onları öldürenlere ellerini kaldırarak beddua ettiğini gördüm dedi.” [ Beyhaki Sünen-ul Kübra: 3188 ], [ İbn Mulakkin rahimehullah Tuhfetü’l-Muhtac Cild : 1 Sayfa 307 ‘de İsnadı ceyyiddir demiştir ]

قال البيهقي رحمه الله إن عدداً من الصحابة رضي الله عنهم رفعوا أيديهم في القنوت مع ما رويناه عن أنس بن مالك عن النبي صلى الله عليه وسلم

[ السنن الكبرى : ج 2 ص 299 ]

Beyhaki rahimehullah şöyle demiştir: “Allah Rasulu s.a.v ‘den olan rivayetin yanında sahabeden birden fazla kişi kunutta ellerini kaldırmıştır. [ Es-Sünen -ul Kübra : Cild 2 Sayfa : 299 ]

عَنْ أَبِي عُثْمَانَ ، قَالَ : كَانَ عُمَرُ يَقْنُتُ بِنَا بَعْدَ الرُّكُوعِ وَيَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يَبْدُوَ ضَبْعَاهُ وَيُسْمَعَ صَوْتُهُ مِنْ وَرَاءِ الْمَسْجِدِ.

رواه ابن أبى شيبة في مصنفه : 7144

162 :والبخارى فى رفع اليدين 

[ قال البيهقي رحمه الله في : السنن الكبرى : ج 4 ص 155 وهذا عن عمر رضي الله عنه صحيح ]

Ebu Osman r.a şöyle demiştir : “ Ömer r.a , bize rükudan sonra kunut okur ve mescidin ötesindekilere sesini işittirirdi ve pazularının altı gözükecek derecede ellerini kaldırırdı. [ İbn Ebi Şeybe Musannef: 7114 ve Buhari, Rafu’l-Yedeyn : 162 ], [Beyhaki rahimehullah şöyle demiştir: Ömer r.a’dan gelen, sahih bir rivayettir. Es-Sünen -ul Kübra : Cild 4 Sayfa : 155 ]

Kunut Duasından Cemaatin Amin Demesi

عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: قَنَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَهْرًا مُتَتَابِعًا فِي الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ وَصَلَاةِ الصُّبْحِ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ، إِذَا قَالَ: سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ مِنَ الرَّكْعَةِ الْآخِرَةِ، يَدْعُو عَلَى أَحْيَاءٍ مِنْ بَنِي سُلَيْمٍ، عَلَى رِعْلٍ، وَذَكْوَانَ، وَعُصَيَّةَ، وَيُؤَمِّنُ مَنْ خَلْفَهُ

[ رواه ابي داود في سننه : 1443]

[ حكم الألباني  حسن ]

İbn Abbas r.a şöyle demiştir “Allah Rasulu s.a.v bir ay boyunca her gün öğle, ikindi, akşam, yatsı ve sabah namazlarında son rekatta Semiallahu limen hamideh dedikten sonra kunut yapıp Süleym oğullarından olan Ri’l Zekvan ve Usayye kabilelerine beddua etti. Arkasındaki cemaat de bu bedduaya Amin diyordu.” [ Sünen-i Ebu Davud :1443 ], [ El- Elbani: Hasen ]

Kunut Rukudan Sonra mı Okunur Yoksa Rukudan Önce mi Okunur ?

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ: أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَنَتَ شَهْرًا بَعْدَ الرُّكُوعِ فِي صَلَاةِ الْفَجْرِ يَدْعُو عَلَى بَنِي عُصَيَّةَ

[ رواه مسلم في صحيحه : 300 – 677 ]

Enes b. Malik r.a bildirdiğine göre “Allah Rasulu s.a.v bir ay boyunca sabah namazında rukudan sonra kunut yapıp Usayye oğullarına beddua etmiştir.” [ Sahih-i Müslim : 030 – 677 ]

عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، كَانَ يُوتِرُ فَيَقْنُتُ قَبْلَ الرُّكُوعِ

[ رواه ابن ماجة في سننه : 1182]

[ حكم الألباني صحيح ]

Übey b. Ka’b r.a ‘dan rivayete göre “Allah Rasulu s.a.v vitir namazını kılar , son rekatta ruku’dan önce kunut okurdu.” [ Sünen-i İbn Mace : 1182 ], [ El- Elbani: Sahih ]

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ: سُئِلَ عَنِ الْقُنُوتِ فِي صَلَاةِ الصُّبْحِ، فَقَالَ: كُنَّا نَقْنُتُ قَبْلَ الرُّكُوعِ وَبَعْدَهُ

[ رواه ابن ماجة في سننه : 1183]

[ حكم الألباني صحيح ]

Enes b. Mâlik r.a’den rivayete göre, “Kendisine sabah namazındaki okunan kunuttan soruldu: O da: Biz ruku’dan önce de ruku’dan sonra da kunut okurduk dedi.” [ Sünen-i İbn Mace : 1183 ], [ El- Elbani: Sahih ]

قال ابن تيمية رحمه الله: وأما القنوت فالناس فيه طرفان ووسط, فمنهم من لا يرى القنوت إلا قبل الركوع, ومنهم من لا يراه إلا بعد, وأما فقهاء أهل الحديث كأحمد وغيره فيجوزون كلا الأمرين لمجيء السنة الصحيحة بهما

[ مجموع الفتاوي ج 23 ص 100 ]

İbn Teymiyye rahimehullah şöyle demiştir: “Kunuta gelince , bu konuda insanlar iki çeşittir bunun içinde vasat olanlarda vardır. İçlerinden kunutu ancak rukudan önce yapılması gerektiğini düşünenler olduğu gibi, Yine içlerinden kunutun ancak rukudan sonra olacağını düşünenlerde vardır. Ahmed gibi ve diğer Hadis ehlinin fakihlerine gelince, rukudan önce de sonra da kunut caizdir demişlerdir. Çünkü her ikiside sahih sünnete sabit olmuştur.” [ Mecmu’ul Fetava : Cild 23 Sayfa 100 ]

قال ابن عثيمين رحمه الله : أكثر الأحاديث والذي عليه أكثر أهل العلم أن القنوت بعد الركوع ، وإن قنت قبل الركوع فلا حرج ، فهو مخيَّر بين أن يركع إذا أكمل القراءة ، فإذا رفع قال : ربنا ولك الحمد قنت ، كما هو أكثر الروايات عن النبي صلى الله عليه وسلم وعليه أكثر أهل العلم ، وبين أن يقنت إذا أتم القراءة ثم يكبِّر ويركع ، وكل هذا جاءت به السنة

[ الشرح الممتع على زاد المستقنع ج 4 ص 47 ]

İbn Useymin rahimehullah şöyle demiştir: “Hadislerin çoğu, ilim ehlinin de üzerinde olduğu görüşe göre Kunut duası, rukudan doğrulduktan sonradır. Bir kimse, rükudan önce Kunut duasını okursa, bunda bir sakınca yoktur. Kıraatını tamamladığı zaman rukuya eğilir, rukudan doğrulduktan sonra: Rabbena ve leke’l-hamd dedikten sonra Kunut duasını okur. Allah Rasulu s.a.v’ den gelen rivâyetlerin çoğu ve ilim ehlinin büyük çoğunluğu bu yöndedir veya kıraatını tamamladıktan sonra kunut duasını okuyup tekbir getirerek ve rukuya gidebilir. Allah Rasulu s.a.v’in sünneti, her iki şekilde de gelmiştir.” [ Eş Şerhu’l Mumti ala Zadi’l Müstakni : Cild 4 Sayfa 47 ]

Hazırlayan: Onur Dinçer

Makalemizi Türkçe-Arapça PDF halinde indirebilirsiniz:

Kur’an ve Sünnet Işığında Vitir Namazındaki Kunut Hükümleri yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Kuran okurken başkalarını rahatsız etmemek ile alakalı olarak bir rivayette Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyor:

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ : اعْتَكَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ فَسَمِعَهُمْ يَجْهَرُونَ بِالْقِرَاءَةِ، فَكَشَفَ السِّتْرَ وَقَالَ : ” أَلَا إِنَّ كُلَّكُمْ مُنَاجٍ رَبَّهُ، فَلَا يُؤْذِيَنَّ بَعْضُكُمْ بَعْضًا، وَلَا يَرْفَعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ فِي الْقِرَاءَةِ “. أَوْ قَالَ : ” فِي الصَّلَاةِ “.

“Dikkat edin! Hepiniz Rabbinize münacat ediyorsunuz (dua ve ibadetle ona sesleniyorsunuz). Birbirinizi (sesinizle) rahatsız etmeyin. Okurken sesinizi birbirinize karşı yükseltmeyin.” (Ebu Davud, Salat, 315(1332); Nesai, Sehiv, 82)

Kuran Okurken Başkalarını Rahatsız Etmemek? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Cevap:

Hamd Allah’a mahsustur. Bu çocuklar için bir çok hal vardır:

Birinci hal: Maaşlı işleriyle yetiniyor olmaları ve muhtaç olmamalarıdır.
Bu durumda onlar zekat ehli değildirler; babanın onlara malının zekatını vermesi helal değildir ve onlara ödeme yapmakla sorumluluğu düşmez.

İkinci hal: Maaşlarının geçimlerine yetmemesi ve nafakalarının babaya vacip olması, babanın da zekat dışında onlara harcayabileceği bir malının bulunmasıdır.
Bu durumda da babanın onlara malının zekatını vermesi caiz değildir; çünkü onların nafakası babanın üzerine vaciptir.

” وأجمعوا على أن الزكاة لا يجوز دفعها إلى الوالدين والولد ، في الحال التي يجبر الدافع إليهم ، على النفقة عليهم “

İbnü’l-Münzir şöyle demiştir: “Zekat verenin onlara nafaka vermeye zorlandığı durumlarda, zekatın ebeveyne ve çocuklara verilmesinin caiz olmayacağı hususunda icma etmişlerdir.” el-İcmâ (s. 57)

” قال ابن المنذر: أجمع أهل العلم على أنّ الزكاة لا يجوز دفعها إلى الوالدين ، في الحال التي يجبر الدّافع إليهم على النفقة عليهم ، ولأنّ دفع زكاته إليهم تغنيهم عن نفقته ، وتسقطها عنه ، ويعود نفعها إليه ، فكأنّه دفعها إلى نفسه ، فلم تجز، كما لو قضى بها دَينَه ” .

İbn Kudâme el-Makdisî şöyle demiştir: “İbnü’l-Münzir dedi ki: İlim ehli, zekat verenin onlara nafaka vermeye zorlandığı durumlarda zekatın ebeveyne verilmesinin caiz olmayacağı hususunda icma etmişlerdir. Çünkü zekatını onlara vermesi onları babanın nafakasından müstağni kılar, nafakayı babanın üzerinden düşürür ve faydası yine kendisine döner. Bu durum, sanki zekatını kendine vermiş gibidir ve tıpkı borcunu onunla ödemesi gibi caiz olmaz.” el-Muğnî (4/98)

Bu iki duruma göre; babalarının zekatı onlara vermesi caiz değildir, onların da alması caiz değildir.

Kuveyt Fıkıh Ansiklopedisi (23/333) eserinde şöyle geçmektedir:

“Zekat ehli olmayan birinin, onun zekat olduğunu bilerek alması icma ile helal değildir. Eğer alırsa ve kendisinden geri alınmazsa: O mal ona helal olmaz; bilakis onu geri vermeli veya sadaka olarak vermelidir; çünkü o kendisine haramdır. Zekat verene gelince, zekat müstahaklarını tanımak için içtihat etmeli (araştırmalıdır). Eğer araştırmadan verirse veya araştırması onun zekat ehli olmadığı yönünde olmasına rağmen verirse, alan kişinin zekat ehli olmadığı ortaya çıkarsa zekatı geçerli olmaz.”

Eğer onlar, babalarının adına zekatı hak eden birine verirlerse, bu ancak babalarına haber verdikten sonra geçerli olur; çünkü zekat, failinin niyetine ihtiyaç duyan bir ibadettir. Dolayısıyla babaya nasihat edilmeli, yaptığı şeyin caiz olmadığı ona açıklanmalıdır. Bunu ona açıklamak için mahalle camisinin imamı gibi babanın güvendiği kişilerden yardım alınabilir.

Üçüncü hal: Maaşlarının ödemeye yetmediği borçlarının olması veya maaşlarının geçimlerine yetmemesi ve babanın zekat dışında onlara harcayabileceği bir malının bulunmasıdır.

Bu durumda, bir kısım alim babanın malının zekatını çocuklarına vermesinin caiz oluşunu tercih etmişlerdir.

Şeyhülislam İbn Teymiyye’nin Mecmûu’l-Fetâvâ (25/92) eserinde şöyle geçmektedir:

” وسئل – رحمه الله – :
هل من كان عليه دَين يجوز له أن يأخذ من زكاة أبيه لقضاء دينه أم لا‏؟‏
فأجاب‏:‏
إذا كان على الولد دَينٌ ، ولا وفاء له؛ جاز له أن يأخذ من زكاة أبيه في أظهـر القولين في مذهب أحمد وغيره ‏.‏
وأما إن كان محتاجًا إلى النفقة ، وليس لأبيه ما ينفق عليه ، ففيه نزاع ، والأظهر أنه يجوز له أخذ زكاة أبيه ‏.‏
وأما إن كان مستغنيا بنفقة أبيه ، فلا حاجة به إلى زكاته‏.‏ والله أعلم‏ “

“Sual olundu -Rahimehullah-: Borcu olan birinin, borcunu ödemek için babasının zekatından alması caiz midir değil midir? Cevap verdi: Eğer çocuğun borcu varsa ve ödeyecek durumu yoksa; Ahmed [b. Hanbel] mezhebinin ve diğerlerinin iki görüşünden daha zahir olanına göre babasının zekatından alması caizdir. Eğer nafakaya muhtaç ise ve babasının ona harcayacak malı yoksa, bu konuda ihtilaf vardır; ancak zahir olan, babasının zekatından almasının caiz olduğudur. Ama eğer babasının nafakası ile müstağni ise, babasının zekatına ihtiyacı yoktur. Allah en iyisini bilendir.”

وسئل الشيخ ابن عثيمين رحمه الله : ما حكم دفع الإنسان زكاته إلى أصله وفرعه ؟
فأجاب : ” دفع الزكاة إلى أصله وفرعه ، أعني آباءه وأمهاته وإن علوا ، وأبناءه وبناته وإن نزلوا: إن كان لإسقاط واجب عليه لم تجزئه ، كما لو دفعها ليسقط عنه النفقة الواجبة لهم عليه ، إذا استغنوا بالزكاة ، أما إن كان في غير إسقاط واجب عليه ، فإنها تجزئه ، كما لو قضى بها ديناً عن أبيه الحي ، أو كان له أولاد ابن ، وماله لا يحتمل الإنفاق عليهم وعلى زوجته وأولاده ، فإنه يعطي أولاد ابنه من زكاته حينئذ ؛ لأن نفقتهم لا تجب عليه في هذه الحال .
وبذل الزكاة للأصول والفروع في الحال التي تجزئ : أولى من بذلها لغيرهم ؛ لأن ذلك صدقة وصلة “

Şeyh İbn Useymin’e (rahimehullah) soruldu: Kişinin zekatını aslına ve ferine vermesinin hükmü nedir? Şöyle cevap verdi: “Zekatın asıl ve fer’e, yani ne kadar yukarı çıkarsa çıksın babalara ve annelere; ne kadar aşağı inerse insin oğullara ve kızlara verilmesi şöyledir: Eğer üzerindeki bir vacibi düşürmek içinse yeterli olmaz; tıpkı zekatla zenginleşmeleri durumunda üzerindeki vacip olan nafakayı düşürmek için vermesi gibi. Ancak üzerindeki bir vacibi düşürmek amacı taşımıyorsa yeterli olur; hayatta olan babasının borcunu onunla ödemesi veya torunları olup da malının onlara, eşine ve çocuklarına bakmaya yetmemesi gibi. Bu durumda torunlarına zekatından verir; çünkü bu durumda onların nafakası ona vacip değildir. Zekatın geçerli olduğu durumlarda asıl ve fer’e verilmesi, başkalarına verilmesinden daha evladır; çünkü bu hem sadaka hem de sıladır.” Mecmûu Fetâvâ ve Resâil İbn Useymîn (18/415).

Zekatın Evlada Verilmesinin Hükmü yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Hadisler ışığında Teravih namazı kaç rekat?

Ebu Seleme bin Abdurrahman bin Avf (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:

Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in eşi Aişe (Radiyallahu Anha)’ya Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in Ramazan da namazı nasıl diye sordum. Aişe (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:

“Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Ramazan da ve Ramazan’ın gayrında namazını on bir rekât üzere ziyade etmezdi! Önce dört rekât kılardı. Onların güzelliği ve uzunluğundan sorma. Sonra dört rekât daha kılardı. (Yani 8 rekât teravih namazı kılardı.) Onların da güzelliği ve uzunluğundan sorma. Sonra üç rekât (vitir namazı) kılardı…”

(Malik 1/120/9, Buhari 1866, Müslim 738/125)

Teravih Namazı Farz Mıdır?

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ ثَمَانِ رَكَعَاتٍ وَأَوْتَرَ , فَلَمَّا كَانَتِ الْقَابِلَةُ اجْتَمَعْنَا فِي الْمَسْجِدِ وَرَجَوْنَا أَنْ يَخْرُجَ , فَلَمْ نَزَلْ فِيهِ حَتَّى أَصْبَحْنَا , ثُمَّ دَخَلْنَا , فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ , اجْتَمَعْنَا الْبَارِحَةَ فِي الْمَسْجِدِ , وَرَجَوْنَا أَنْ تُصَلِّيَ بِنَا , فَقَالَ: إِنِّي خَشِيتُ أَنْ يُكْتَبَ عَلَيْكُمْ

[ رواه الطبراني في معجم الصغير : 525 ]

[ حكم الألباني : حسن ]

Cabir ibn Abdullah r.a şöyle demiştir: Allah Resulü s.a.v bize Ramazan ayının gecesinde sekiz rekat namaz ve vitir kıldırdı. Ertesi akşam Allah Rasulu s.a.v’in bize yine namaz kıldırması ümidiyle mescitte toplandık. Sabah oluncaya kadar orada bekledik , sonra çıktık. Yeniden girdiğimizde , Ey Allah’ın Rasulu biz dün mescidde toplandık ve senin bize namaz kıldırmanı ümit ettik dedik. Bunun üzerine Allah Resulü s.a.v şöyle buyurdu: “Bu namazın üzerinize farz kılınmasından korktum.”

[ Taberani El-Mucemus-Sağir: 525], [ El-Elbani : Hasen ]

Kuran Okurken Başkalarını Rahatsız Etmemek?

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أُمَيَّةَ ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ : اعْتَكَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ فَسَمِعَهُمْ يَجْهَرُونَ بِالْقِرَاءَةِ، فَكَشَفَ السِّتْرَ وَقَالَ : ” أَلَا إِنَّ كُلَّكُمْ مُنَاجٍ رَبَّهُ، فَلَا يُؤْذِيَنَّ بَعْضُكُمْ بَعْضًا، وَلَا يَرْفَعْ بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ فِي الْقِرَاءَةِ “. أَوْ قَالَ : ” فِي الصَّلَاةِ “.

“Dikkat edin! Hepiniz Rabbinize münacat ediyorsunuz (dua ve ibadetle ona sesleniyorsunuz). Birbirinizi (sesinizle) rahatsız etmeyin. Okurken sesinizi birbirinize karşı yükseltmeyin.” (Ebu Davud, Salat, 315(1332); Nesai, Sehiv, 82)

Teravih Namazı Kaç Rekat? yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Şimdi Tağut’un çeşitleri ile ilgili kısımlara giricez, son bölümde de beşinci kısım olan yani beş tane tağuttan bahsedicez. Tabi bununla sınırlı değil aynı İslam’ın şartı beş, imanın şartı altı olmadığı gibi burada da en önemlilerini dile getireceğiz.

Muhammed Takiyuddin El-Hilali şöyle der: (kitabut tevhid şerhihde) “Ulema şöyle demiştir: Tağutlar çoktur. Ancak şu beşi en başlıcalarıdır: İblis (Allah’ın laneti üzerine olsun), Allah’ın indirdiğiyle hükmetmeyenler, kendisine ibadete davet eden veya mahlukattan başkasına ibadete davet eden, gayb ilminden haber verdiğini iddia eden, kahin ve sihirbazlar.”

Birincisi İblis

Birincisi İblis, biliyorsunuz Allah subhanehu ve tealanın Sad 78’de rahmetinden kovmuş olduğu varlık olarak İblis, Tağutlar içerisinde yer almakta.
Yasin 60.ayet Şeytanın tağut olduğuna işarettir: “Ey Âdemoğulları! Ben size demedim mi, şeytana kulluk etmeyin, o sizin apaçık düşmanınızdır! Bana kulluk edin, doğru yol budur.”

Şeytana bir ibadet var, bu söz konusu. Şeytana bir ibadet varsa neden Tağut oluyor, ilah kavramı da buna girer. Eğer ibadet olunan varlık ilah ise şeytana da ibadet oluyorsa şeytan ilah kavramı ile de nitelendirilir. Neden Tağut kavramı ile nitelendiriyoruz diye bir soru gelebilir. İşte burada ayırıcı özellik neydi rıza şartının olması.

O bizatihi, kendisi, Allah’ın dosdoğru yoluna oturuyor. Araf 16. İblîs, “Öyle ise beni azdırmana karşılık, yemin ederim ki ben de onları saptırmak için senin doğru yolunun üstüne oturacağım” dedi. Demek ki burada kasti bir girişgahı var İblis’in.

İbrahim 22. İş hükme bağlanıp-bitince, şeytan der ki: ‘Doğrusu, Allah, size gerçek olanı va’detti, ben de size vaadde bulundum, fakat size yalan söyledim. Benim size karşı zorlayıcı bir gücüm yoktu, yalnızca sizi çağırdım, siz de bana icabet ettiniz. Öyleyse beni kınamayın, siz kendinizi kınayın. Ben sizi kurtacak değilim, siz de beni kurtaracak değilsiniz. Doğrusu daha önce beni ortak koşmanızı da red etmiştim. Gerçek şu ki, zalimlere acı bir azab vardır.’

Şeytana ibadet deyince satanistler akla gelmesin. Her Allah’tan gayrısına yapılan ibadet, küfür veya şirk olsun bu şeytana ibadet olarak nitelendirilir. Mesela içki içen birisi de aslında şeytana ibadet eder. Allah’a ortak koşan birisi de yine şeytana ibadet eder. Bunların biri ebedi cehennemlik olurken diğeri olmaz. Bunları ibadetin tanımında işlemiştik.

İblis’in isteği ve rızası olduğu için Tağut kavramı içerisine giriyor. Peki şunu soralım, Tağut kelimesini izah ederken hangi ifadeden yola çıkarak bu kelimeye ulaşmıştık? Azgınlık. Nuh tufanında su tuğyan etti yani azdı. Normal yağması gereken litreden daha fazlası yağdığı için oradaki o ifadeyi Allah bu şekilde kullandı. Bu tarafa geldiğimiz zaman tuğyan kelimesinin azgınlık olarak kullanıldığını görüyoruz.

Firavun, diğer kâfirler gibi değil, onun farklı bir azgınlığı vardı. O yüzden de Allah ayette “Ona gidin, o azdı” ifadesinde tuğyan kelimesini kullandı.

Kendisinin Rızası ile Allah’tan Başka Kendisine İbadet Edilen Varlıklar

İkincisi, kendisinin rızası ile Allah’tan başka kendisine ibadet edilen varlıklar. Hatta burada yazarın ifadesiyle Tağutların elebaşlarıdır. İster kendileri hayattayken kendisine ibadet edilsin ister kendisi öldükten sonra kendisine ibadet edilsin, kendisine ibadetten rızası varsa bu kişi Tağut ismini almış olur. Hatta şöyle de deniliyor; adam kendisine ibadet edilmeye davet edilmesine rağmen ibadet eden birini bulamasa dahi, sırf kendisine ibadet edilmesine razı olduğundan dolayı Tağut ismini alır.

Kendisine ibadet edilmeye çağırarak kendisinin yüceltilmesini kabul eden Firavun bu konuya örnek olabilir. Kasas 38’de Firavun dedi ki: “Ey önde gelenler, sizin için benden başka ilah olduğunu bilmiyorum…”

Eğer bir varlığa bir ibadet edilecekse o varlık ben olmalıyım diye dile getiriyor Firavun. Hatta bu işte o kadar azmış ki sihirbazlar secdeye kapandığı zaman kendilerine izin vermediğinden bunu yapmalarını kınıyor. “Nasıl benden onay almazsınız da böyle bir şey yaparsınız?” tarzında. Azgınlıkta İslam tarihinde en önde gelenlerden Firavun gösterilir. Daha yakın tarihte de Ebu Cehil gösterilir mesela. Her ikisi de küfürde çok ileri gidenlerden. Ölürken bile Ebu Cehil, “Beni kim öldürdü?” diyor, bakıyor ki gençlerden biri öldürüyor, beğenmiyor.

Bir de çağımızda kendisine ibadet edilmesini isteyenler var. Fakat bunu çok farklı bir metot ile yapıyorlar. Mesela Türkiye’de “Cuma namazı kılınmaz” ifadesi, normalde fıkhî bir mesele gibi dursa da aslında insanları kendi ideolojisine, kendi düşüncesine, kendi edinmiş olduğu yapıya davet eden bir pozisyonda olarak değerlendiriliyor. Çünkü Cuma namazını farz kılan Allah hiçbir ayetinde, Resulü de hiçbir hadisinde Cuma namazını neshetmemiş. Yani onun bakiliğini veya câriyyeliğini ortadan kaldırmamış mesela. Ama o kişiler kalkıyorlar “Türkiye’de Cuma namazı kılınmaz” tarzında bir ifade kullanabiliyorlar veya “oy kullanmak küfürdür” diyorlar. Şimdi oy kullanmak bir hükümle ilgilidir. “Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler, kâfirdir, zalimdir, fâsıktır”. Eğer birisi bir hüküm koyduğunda bu İslamiyet’te yoksa, Allah böyle bir şey söylememişse bu adamın durumu, arkadaki yazılardan birine düşer.

Çevremizde bugünkü hayatımızda veya bundan sonraki hayatımızda kendisine veya kendi mezhebine, kendi ideolojisine ibadete davet edenler de çıkabilir. İbadet kelimesini çok yanlış anlıyor Türk toplumu. Şeytana ibadet demek asla ve asla ona rukû veya secde etmek demek değil. Adiy bin Hatim kıssasını hemen hatırlamamız gerek. Orada Muhammed a.s. Adiyy bin Hatim’e geldiği zaman boynundaki istavroz ile, o putu çıkar at dedi ve ona Tevbe Suresi’nin 31. ayetini okudu ve sonrada Adiyy “Biz ona ibadet etmiyoruz” dedi. Neyi kastetti? Rukû ve secdeyi kastetti. Peki Muhammed a.s. ona neyin ibadet olduğunu söyledi? Haram ve helâl meselesinde, yani hüküm koymada, o hükme sen boyun eğiyorsan o ibadet oluyor. Dolayısıyla burada “Cuma namazı kılınmaz” diyen birisine sen itaat ettiğin zaman aslında ona ibadet etmiş oluyorsun. Veya “oy kullanmak küfürdür, haramdır” diyen birisine uyduğunuz zaman sen ona ibadet etmiş oluyorsun. O ne olmuş oluyor? Tağut oluyor. Çünkü bundan da rızası var. Birazdan buna daha ayrıntılı olarak gireceğiz.

Şöyle bir cümleye ne dersiniz? “Tağut’a ibadet evliyalara göre azdır. Evliyalar da severek itaat ağır basar.”

Ne demek istiyor bu cümle? İlk şirk koşulan ve son şirk koşulan toplumlara baktığımız zaman her ikisinin de sevgide aşırı gittiklerini, velilerini aracı kıldıklarını, o değer verdikleri şahsiyetleri aşırı sevdiklerini görüyorsunuz ve onlar Allah ile aralarında ilah pozisyonuna bürünüyor oluyorlar. Yani Allah’a yapılması gereken ibadetlerin bir kısmını bunlarada sunmaya başlıyorlar ve bunu isteyerek mi yapıyorlar yoksa otorite zoru ile mi yapıyorlar? Bunu tabikide isteyerek yapıyorlar.

Cümlenin kastettiği aslında bu. İnsan zorlama ile şirke girmez. Yani daha çok ayağının kaydığı alan severek olur. İlah kavramında olur.

Önemli olan şey aslında sevgide aşırılığa dikkat etmemiz gerekiyor, âlimleri sevmemiz gerekiyor, ama bir o kadar da onlara karşı dikkatli olmamız gerek. Sevgideki paylaşımımıza, bizden sudur eden şeylere dikkat etmemiz gerekiyor. İçimizde Buhari’yi, Ebu Hanife’yi, Tirmizî’yi sevmeyen olabilir mi? Ama bütün bunlar bir değeri olduğu kadar onlara karşı göstereceğimiz fıkıhta da sağa ve sola karşı göstereceğimiz kaçışta da dikkat etmemiz gerekiyor. Düz gideceğiz ne soldaki yamaca yuvarlanacağız ne sağdaki yamaca yuvarlanacağız, Sıratı Müstakim üzere bir yola gideceğiz.

Bizden öncekiler böyle bir hataya düşmüşlerse eğer, din adamlarını aşırı yüceltme konusunda, bu taraftakilerinde, bugün yaşayanlarında buna dikkat etmesi gerekir.

İkinci kısımda ise evliyalar da severek itaat ağır basar. Yani ilkinde itaat zorunludur belki Tağut’a bazı zorlamalar vardır Firavun gibi. Mesela Kur’an-ı Kerim’de şöyle bir ayet var. Firavun ’un korkusundan dolayı kavminden Musa’ya çok azı iman etti diyor. Yani aslında Musa’ya iman edecekler ama Firavun ’un korkusundan dolayı ona iman edemediler diyor. Müthiş bir tespit bu. Bakın bugün çoğu insan İslamiyet’i yaşadığı zaman başına bir şeyler geleceğinden korkar. Devletin sopasından korkar veya toplumun tepkisinden korkar. Korkularla İslam’ı yaşayamaz, tam manası ile yerine getiremez. Dolayısıyla burada kastedilen şey salih kişilerde sevgi ile beraber olan bir itaat söz konusu olur. Ama Allah’ın istemediği bir itaat pozisyonuna bu süluk eder kardeşler.

Dediğimiz gibi ikinci kısımda da kendisine ibadet edilmesinden razı olan, kendisine ibadete davet eden veyahutta başkasına ibadet edilmesine davet eden kişiler buna girebilir.

Yani burada şöyle düşünün, bir totem var mesela ona davet ediliyor o kişi dolayısıyla oda aynı kavram içerisine girecektir. İlla kendisine ibadet edilmesi değil başka birisine ibadete davet de bu kavramın içerisine girer. Neticede o kişilerin rızasının olması ikinci başlık altında yer almasına sebep oluyor.

Gaybı Bildiğini İddia Eden Kimseler

Üçüncü başlığımız, gaybı bildiğini iddia eden kimselerdir. Malumunuz gaybı sadece Allah bilir ve dilediği elçilere gaybı bildirir. Fakat asla ve asla Nebiler gaybı biliyordur diyemeyiz bakın. Nebiler gaybı bildirilen insanlardır. Allah gaybı kimseye açmaz sadece seçmiş olduğu Resul’e bunu açar. O yüzden Resullerin bir altındaki katman olan havari diyebileceğimiz, sahabe diyebileceğimiz kimseler ve yahut ta ilimde ruhu sahibi olan, ehli hal vel akt olanlar ve ulul-nüha dediğimiz, ileri seviyede dinlerine sahip çıkanlar, bilenler ve amel edenler dediğimiz kitle ise asla ve asla gaybı bilemezler. Neden, çünkü resul değillerdir.

Burada önemli olan bir diğer husus var ki Resuller de kendiliğinden gaybı bilme yetkisine sahip değildirler. Bunun tek bir örneğini verelim:

Enes -ra-: “Rasûlullâh -sav-’in Bi’r-i Maûne’de şehid olan ashâbına üzüldüğü kadar, hiçbir şeye üzüldüğünü görmedim!” demiştir. (Müslim, Mesâcid, 302)

Resulullah sav. dini öğretmek için birilerini gönderiyor fakat o birileri hainlik ediyorlar ve Resulullah’ın seçmiş olduğu ve onlarla gönderdiği sahabeleri Bi’r-i Maûne (kuyu) olayında orada katlediyorlar, onlar şehid oluyorlar. Allah Resulü sav. buna çok üzülüyor, hatta bunu yapanları yakalatıyor ve ellerini ve ayaklarını çaprazlama kestiriyor, gözlerine de mil çektiriyor.

Şimdi gelmek istediğim konu şu: Neyi ispat ettim ben? Gaybı bilmediğini. Gaybı bilseydi, yapar mıydı böyle bir şey? Uhud’da dişi kırıldı, Uhud’da okçuların yerlerini terk etmesi… Enes -ra-: “Rasûlullâh -sav-’in Bi’r-i Maûne’de şehid olan ashâbına üzüldüğü kadar, hiçbir şeye üzüldüğünü görmedim!” demiştir. (Müslim, Mesâcid, 302)

Dolayısıyla Allah Rasûlü gaybı bilmez. Ayşe annemize atılan iftiranın doğru olup olmadığını bilmiyor, bakın. Bugün bakıyorsunuz insanlar bazı konuşmalar yapıyor böyle. Güya birilerinin evliyaullah dediği, veli dediği, keramet sahibi dediği kişiler… Hiç bize öğretilen gaybî meseleler ile insanlara haber verilen gaybî meseleler arasında ciddi farklar var. Güya bunlar o kişileri övmek için yapılıyor. Gittikleri yolun doğru olduğunu ispat etmek için bu yapılıyor. Oysaki aklı başında bir kul asla ve asla böyle bir cümle kullanmaz. Gayba dair hiçbir şekilde açıklama yapmaması gerekir.

Gaybı bildiğini iddia edenlerin neden bu kısım içerisine girdiğini ben de çözememiştim. Şimdi o gaybdan haber veriyor ya, ne bekliyor? İnanılmasını, tasdik, kendisinin doğrulanmasını bekliyor. Kendisinin tasdik edilmesine rızası var. Adam peki gaybı bildiğini iddia ediyor, birisi de onu tasdik ederse, burada ne gerçekleşiyor? Küfür. Dolayısıyla burada gaybı bildiğini iddia edenlerin Tağut kısmına dahil olması bu şekilde karşımıza çıkıyor.

Kâhinler, Medyumlar, Arrâflar

Dördüncü başlığımız ise kâhinler, medyumlar, arrâflar olarak karşımıza çıkıyor. Bunların birbirine yakınlıkları ve uzaklıkları var yaptıkları eylemlerden dolayı ama neticede bu kimseler de bir takım sihir ve büyüler ile insanlar üzerinde baskı kuruyorlar ve onlarla ilgili bir takım, onların istemediği birtakım sihirleri yerine getiriyorlar. Tabi kâhinlerin bir kısmının gaybı bilmek ile de alakası var, bir önceki konu ile alakalı.

Bakınız Harut ve Marut isimli meleklere geliyorlar, “Biz size bu sihri öğretiriz” diyorlar melekler, “ama siz kâfir olursunuz.” Onlar da “Bunlara problem yok, biz bu mesleği edinelim ama kâfir olmamızın hiçbir anlamı, hiçbir problemi yok” deyip alıyorlar. Allah böyle bir imtihanda insanları imtihan etmiş zamanında. Aslında şu anda bu cari bir şey, hala satılıyor. “Gizli Gemiler” kitabı denilerek. Orayı açık baktığınız zaman cinlerden alınan gaybî bilgiler söz konusu oluyor. Bunlar içerisinde ileri seviyede denilecek küfür tarzı hareketler var ve bütün bunlara rızası var. Yeter ki o ilmi cinlerden alsınlar, kâhinliklerini ve medyumluklarını kendilerinde ispat etsin kardeşler.

وَأَنَّهُ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِنَ الجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا

“Şu da gerçek ki, insanlardan bazı kimseler, cinlerden bazılarına sığınırlardı da bu iş onların taşkınlıklarını artırmaktan başka bir işe yaramazdı.” (Cin Suresi 6. Ayet)

Burada kâhinlerin veya diğerlerinin Tağut olma sebeplerinden bir tanesi de insanların onları tasdik etmeleri ve onlarında bu tasdikleri beklemeleridir. Aynı bir önceki meselede olduğu gibi. Yani bir inanış kâhin bekler, kehanetini sunar ve bekler. Tamamen bir rıza söz konusu olduğu için onlarda bu Tağut kavramı içerisine dahil olurlar.

Allah’ın İndirdiği ile Hükmetmeyenler

Beşinci başlığımız ise, Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler. Bu en uzun başlığımız. Tağut kavramı içerisine bunlarda dahil oluyor.

Maide Suresi’nde geçen, “Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler kâfirlerin ta kendileridir”, bir diğer ayette “zâlimlerin ta kendileridir” ve diğer ayette ise “fâsıkların ta kendileridir” diye geçen ayetler de bizim genel gündemimizi oluşturacak bu beşinci başlıkta.

وَمَن لَّمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللهُ فَأُولئِكَ هُمُ الكَافِرُون

“Kim Allah’ın indirdiği (hükümler) ile hükmetmezse işte onlar kâfirlerin tâ kendileridir.” (Mâide Suresi 44. Ayet)

وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَٓا اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ

“Kim Allah’ın indirdiği (hükümler) ile hükmetmezse işte onlar zâlimlerin tâ kendileridir.” (Mâide, 45)

وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَٓا اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

“Kim Allah’ın indirdiği (hükümler) ile hükmetmezse işte onlar fasıkların ta kendileridir.” (Mâide, 47)

Men ifadesi Arapçada kişiler için ismi mevsul olarak kullanılan bir ifadedir, yani sadece hükmedenleri, hâkimleri, sultanları veya bugünkü tabiri ile devlet başkanlarını, idarecileri kapsayan bir anlam barındırmamaktadır. Genel bir ifadedir. Yani birisi bana su verebilir mi dediğim zaman içinizden herhangi biri bana su verdiğinde bu nasıl yerine geliyorsa bu şekildedir. Ama ben İsmail bana su ver dediğim zaman bu özel bir sesleniş olur. Peki ben birisi bana su versin dediğimde İsmail ona dahil miydi? O da dahildi. Yani buradaki men ifadesi sadece ve sadece idarecileri ve sultanları kapsayan veya siyasi erki elinde bulunduran bir ifade olarak karşımızda durmuyor. Bunun içerisine herkes giriyor. Çünkü herkes Allah’ın indirdiği ile hükmetmek zorundadır kardeşler. Önce bu girişi yapalım. Çünkü genel algıya baktığımız zaman bu ayeti sadece idareciler için kullanıyorlar, oysaki bu sadece idareciler için kullanılması gereken bir ayet değildir.

Acaba yukarıdaki ayette geçen üç sıfat tek bir varlığın ayrı ayrı sıfatı mıdır? Yoksa üçü de ayrı ayrı varlıklardan mı bahsetmektedir? Bazı yerlerde üçü de bir kişi veya varlık için kullanılmasına rağmen ehli sünnet vel cemaatin kahir ekseriyeti bu üç sıfatın da ayrı ayrı kişiler için kullanılması gerektiğini söylüyor. Çünkü cümlenin girişi ve başlangıcı aynı ama bitişi farklı. Bir kişi Allah’ın indirdiği ile hükmetmez, bu kâfir olabilir; bazen de Allah’ın indirdiği ile hükmetmez, zalim olabilir; bazen de Allah’ın indirdiği ile hükmetmez, fâsık olabilir. Biz şimdi inşallah bu sıfatları bu başlık altında incelemeye çalışacağız.

Birinci ayette geçen ifadeye baktığınızda bu ayet özellikle çok kullanılır. İslami ortamlarda bulunduğunuzda Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyenler fasıktır demezler genelde, kâfirdir denilir. Genel algı bu şekildedir, bu doğru değildir aslen. Çünkü diğerleri de ayettir.

Birincisi, Allah’ın indirdiğini hafife aldığında… Bu kadar tevhid dersi yaptık, bu bilgileri verip sadece dinleyiciye bazı bilgileri vermediğimiz zaman, öğrenmiş olduğu bu tevhid bilgisini karşısında göremediğinde onu tevhid dışılıkla itham etmeye kalkabilir. O yüzden bunun da fıkhını da beraberinde vermek lazım. Yani silahı verdiğimiz gibi silahı nasıl kullanması gerektiğini ona öğretmemiz gerekir.

Birincisi, kâfir olanlardan bahsediyor. Bir adam nasıl olur da Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyip kâfir olabilir? Allah’ın indirdiklerini hafife aldığında yahut küçük gördüğünde ya da başka hükmün ondan daha uygun olduğuna, insanlara daha faydalı olduğuna ya da onun gibi olduğuna inandığından dolayı Allah’ın indirdiğinden başkası ile hükmeden bir kimsenin bu tutumu dinden çıkartan manası ile kişiyi kâfir yapar. Bu gibi kimseler arasından insanlara İslâm şeriatına aykırı kanunlar koyup bunun insanlar tarafından izlenecek yol olmasını isteyen kimseler vardır. Onlar İslâm şeriatına aykırı olan bu yasamaları ancak daha uygun ve insanlar için daha faydalı olduğuna inandıkları için yaparlar.

Şayet hükümdar Allah’ın yasakladığı bir şeyi yaparken, bu şeyin helal olduğunu veya kendi hükmünün İslam’ın hükmünden daha iyi olduğunu veya kendi hükmüne eşit olduğunu veya Allah’ın hükmüyle bu asırda hükmedilemeyeceğini düşünürse, bu durumda o kâfir olur.

Bunlar Mâide 44 ile ilgili söyleyeceğimiz maddelerdi. Burada ortak olarak hangi özelliği hissettiniz? Allah’ın hükümlerini beğenmemesi, hafif görmesi, başka kanunlarla hiçbir farkının olmadığını düşünmesi, hatta ve hatta kendi koymuş olduğu kanunların ondan daha iyi olduğunu düşünerek bunları işletmesi, bu kişinin kâfir olmasına yeterli bir malzeme olarak görülmektedir. O yüzden buradaki adam için Mâide 44 gündemdedir.

Mâide 45 ve 47’deki ifadeleri açıklarken de meselenin daha iyi olacağını düşünüyorum.

İkinci maddemiz 45. ayetle ilgili olacak. Bir diğeri Allah’ın indirdiği ile hükmetmemekle birlikte, Allah’ın hükmünü hafife de almaz, küçük de görmez. Allah’ın hükmü dışındaki hükmün kendisi için daha uygun olduğuna da inanmaz, ya da buna benzer bir durumda bulunursa, böyle bir kimse zalimdir, kâfir değildir. Hüküm verdiği şeye ve hüküm araçlarına göre de zulmünün mertebeleri değişiktir.

Birincisi ve ikincisinin farkını anlayabildik mi? Zaten Allah’ın indirdiği ile hükmetmiyor, yalnız birinci maddede olduğu gibi kendi hükmünün Allah’ın hükmünden daha üstün olduğunu düşünmüyor. Kendi hükümlerinin veya başka hükümlerin ona denk olduğunu da düşünmüyor. Bunların kendisi için aslında iyi olduğunu biliyor. Ama buna rağmen hükmetmiyor. Bu da zalimlik kısmı.

Allah’ın hükmünü hafife almayıp küçük de görmemekle birlikte; başkasının ondan daha uygun olduğuna da faydalı olduğuna inanmayıp Allah’ın hükmünden başkasıyla sadece lehine hüküm verdiği kimseyi kollamak yahut bir rüşvet veya buna benzer dünya menfaatlerinden bir menfaat gözeterek hükmeden kimse, bu hükmüyle fâsık olur, kâfir olmaz. Bunun fıskının mertebeleri de kendisiyle hükmettiği şeye ve hüküm yollarına göre değişir.

Zalimlik ile fâsıklık arasında çok büyük bir fark yok göründüğü kadarıyla. Şöyle bir ayırma var. Ben mesela bir kadıyım, iki kişi bana geliyor, birisi Çerkezköylü, birisi Pazariçi’li. Bende adam kayırıyorum, aslında Çerkezköylü haklı. Allah’ın indirdiği hükmü kabul ediyorum, biliyorum ki o hükme göre Çerkezköylü haklı ama ben Pazariçi’li olduğum için adam kayırıyorum. Ben burada fâsık olmuş oluyorum. O zaman şöyle bir kanıya varabilir miyiz? Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyen herkes otomatikman kâfir olmaz. Bu, Allah’ın indirdiği ile hükmetmeyen kişinin düşüncesi, niyeti ve ortaya koyduklarına bakılıp derecelendirilir ve ona göre o kişiye böyle bir hüküm verilmesi gerekiyorsa o şekilde verilir.

Üseyminin İslam devletinde ki bir hâkim kurallara beğenmemesine rağmen şeriata göre kuralları uyguluyorsa bu kâfirdir. Demokratik bir küfür devletinde hâkimlik yapan Müslüman, Allah’ın kanunlarının beşerî kanunlardan üstün olduğuna inanıyorsa o kâfir olamaz!

Burada kişinin niyeti çok önemli. Kişi Allah’ın indirdiği hükümlerin üstün olduğuna inanıyor, fakat bulunduğu konum itibarıyla uygulamaya gelince uygulamıyor. Zaten o hükmü koyan da kendisi değil, sadece o hükmün uygulayıcısı.

Allah’ın indirdiklerinden hoşlanmamaları amellerini boşa çıkarır.

Muhammed Suresi 8. Ayet: “İnkâr edenlere gelince, onların hakkı yıkımdır. Allah onların yaptıklarını boşa çıkarmıştır. 9.Ayet İşte böyle; çünkü onlar, Allah’ın indirdiğini kerih gördüler, bundan dolayı, O da onların amellerini boşa çıkardı.”

Bir kişi Allah’ın indirdiği herhangi bir hükmü, örneğin misvak olsun, sakal olsun, bunları hafife alan kişi veya tesettür ile ilgili, tuvalette sol el kullanmak ile ilgili… Bunların hepsi Allah’ın indirdiği hükümler değil mi? Dolayısıyla burada Allah’ın indirdiği ifadesinden men ifadesine buraya herkes girer. Cumhurbaşkanı da girer, normal birisi de girer, tebaasından herhangi birisi de girer. Ben de Allah’ın indirdiği ile hükmetmek zorundayım. İşte Allah’ın kesin indirdiği ile hükmetmek dediğimiz şey de sadece ve sadece o had cezaların uygulandığı meseleler olarak düşünülmemeli, genel olarak düşünülmeli.

Ali İmran Suresi 85. Ayet: “Kim İslam’dan başka bir din ararsa asla ondan kabul edilmez. O, ahirette de hayra batanlardandır.” İslam dini tek kabul edilecek dindir. Ve bu vahye dayanmalı, bir önceki nesillere değil. İslâm’a alternatif kanun arayışı yeni bir din arayışıdır.

Konumuzla ilgili “Kim İslam’dan başka bir din ararsa” lafzının şerhi nasıl olur? Eğer bakın siz Allah’ın indirdiği dışında bir hükmü daha geçerli olarak kabul ediyorsanız, o aynı zamanda bir din seçimidir. O seçtiğiniz şey, o hüküm. Yani aynı örneğe devam edebiliriz. Devlet eşit veriyor mirası, kız kardeşiniz yarım alacak, siz yarım alacaksınız. İşte o kişinin Allah’ın o dinini bırakması, beğenmemesi, o kişi için yeni bir din olmuş oluyor. Ama adam şöyle yaparsa: “Evet, Allah’ın indirdiği belli, bana yarım, abime tam düşüyor. Ama bizim buna ihtiyacımız var şu an, biz devletin vermiş olduğu şeyi alalım” derse kâfir olmaz; yukarıda bahsettiğimiz gibi fâsık veya zalim olur, kâfir olmaz. İşte bakın, Allah’ın indirdiği ile hükmetmemelerine rağmen onlara kâfir diyemiyoruz.

Niyet o kadar önemli bir şey ki, adam yattığı yerde kâfir olur.

“Hz. Zeyd b. Hâlid el-Cühenî (radıyallahu anh) anlatıyor: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), Hudeybiye’de geceleyin yağan yağmurun ardından bize sabah namazını kıldırdı. Namazdan çıkınca cemaatin önüne dönüp şöyle buyurdu: ‘Rabbiniz ne buyurdu, biliyor musunuz?’ Cemaat: ‘Allah ve Resûlü daha iyi bilir’ dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu ki: ‘Allah Teâlâ şöyle buyurdu: Kullarımdan bir kısmı bana mümin (inanmış) ve bir kısmı da kâfir (inkârcı) olarak sabahladı. Kim ki, ‘Bize Allah’ın fazlı ve rahmetiyle yağmur yağdırıldı’ derse, işte o bana mümin, yıldızları inkâr etmiş olur. Kim de ‘Falanca yıldızın (doğması veya batmasıyla) bize yağmur yağdırıldı’ derse, işte o da beni inkâr etmiş, yıldıza mümin olmuş olur.’

Çok basit bir olay. Örneğin burada bu kişi Allah Rasûlü’nün ifadesiyle kâfir olmuş oldu. Birinci maddeye de uygun mu? Evet, uygun. Niyetler çok önemli o yüzden. İslam şeriatı o yüzden ilk önce adama “Niye yaptın?” sorusunu sormuş, niyet önemli mi? Evet, çok önemli.

Hatib ibn Berta, Müslümanların savaş haberini Mekkeli müşriklere ispiyonluyor. Bedir Savaşı’na katılmış büyük sahabelerden. Allah haber veriyor Resulüne, Resulü de Ali r.a. ile birkaç kişi yolluyor ve “Gidin falanca yerde bir kadın var ve o kadının üstünde bir not var, o notu bulun” diyor. Gayb bildirilmiş, bilemeyebilirdi aynı zamanda. Daha sonra Ali r.a. ve adamlar gidiyorlar, kadını buluyorlar. Kadına diyorlar ki: “Mektubu ver.” Kadın diyor ki: “Bende mektup yok.” “Biz arayacağız” diyorlar ve mektubu bulamıyorlar. Ali r.a. diyor ki: “Ya bize mektubu verirsin ya da biz sana yapacağımızı yaparız” diyorlar. Bu sefer kadın da mektubu veriyor. Daha sonradan Ömer r.a. ve Allah Rasûlü beraber, Ömer r.a. diyor ki: “Bırak Hatib ibn Berta’nın boynunu vurayım.” Allah Rasûlü diyor ki: “Ey Hatib, bu ne hal?” Oda diyor ki: “Ey Allah’ın Resulü, sizin hepinizin Mekke’de akrabaları var, hepinizin eşyaları akrabaları var. Benim kimsem yok, bende istedim ki bu mektup ile beraber oradaki insanlar bana biraz iltimas geçsinler ve orada benim mal varlığımı, ailemi bir şey yapmasınlar” istediğini söylüyor. Daha sonradan Allah Rasûlü onun bu mazeretini kabul ediyor.

Burada niyet çok önemli. O kişinin niyeti çok önemli. Bizde bir huy var, biz de bu dersi dinledikten sonra burada özneyi kendimiz yapmamız gerekiyor. Falanca hâkim, filanca yönetici, mahalledeki tekfirci komşu, buradaki falanca kişi… Yoksa bunlar mı akla geldi? Biz dinimizi kendimiz için öğreniyoruz. Bana deseler ki “Çerkezköylülerin hepsi cehenneme girecek, seni cennete sokacağız”, şu an deseler bana, ben kabul ederim. Gözünüzün yaşına bakmam, ben cennet için buradayım, cennet için dinimi öğreniyorum. Biz buradan kendimizi yakalamamız lazım.

Men ifadesine sen giriyor musun? Evet. Allah’ın indirdiği ile hükmetmen gerekiyor mu? Evet. Niyetin burada önemini yakalayabilmek lazım. Allah’ın indirdiği her alanda hükmetmemiz gerekiyor mu? Evet. Baba ailenin reisidir veya işverensin veya öğretmensin, her alanda her türlü şartta bunları uygulaman lazım.

Cahiliye hükmü terk edilmeli: “Yoksa onlar (İslam öncesi) cahiliye idâresini mi arıyorlar? İyi anlayan bir topluma göre hükümranlığı Allah’tan daha güzel olan kim vardır?” (Mâide, 50)

Yani Allah’ın indirdiği hükümler dışındaki tüm hükümler cahiliye hükmüdür. Biz bunlara küfür etmekle emrolunduk. Hiçbir tanesini doğru bulamazıyız. Ne kendi yaşadığımız ülkedeki hırsıza verilen cezaları beğeniyoruz, ne de diğer ülkelerdeki hiçbir tanesini. Allah’ın kanunlarının hem bu dünya için, hem ahiret için, tüm insanlık için hatta hayvanlar için ve bitkiler için dahi en güzel kanunlar olduğunu, hükümler olduğunu kabul ediyoruz. Bu hükümler düzgün bir şekilde uygulansa, bunlardan hatta ve hatta Hristiyanların ve Yahudilerin dahi fayda sağlayacağını görüyoruz.

Şeyhu’l-İslâm İbn Teymiye –Allah’ın rahmeti üzerine olsun– hahamlarını ve rahiplerini Allah’tan başka rab edinen kimseler hakkında açıklamalarda bulunurken onların iki türlü olduklarından söz etmektedir:

1. Kendilerinin Allah’ın dinini değiştirdiklerini bilmekle birlikte; bu değiştirme hususunda onlara tâbi olup haram olan şeyin helâl kılınmış olduğuna, Allah’ın helâl kıldığının da haram olduğuna inananlar ve nebilerin getirdikleri dine muhalefet ettiklerini bilen ve bile bile başkanlarına tâbi olanların bu yaptıkları bir küfürdür. Allah ve Resûlü bunu şirk olarak değerlendirmiştir. İbn Teymiyye bu konuyu Tevbe 31 ayet ile ilgili söylüyor. Buradaki rahiplerini ve hahamların kılmış olduğu helâl ve haramlar ile ilgili şeylerden bahsediyor. Bunları biliyorlar, Allah’ın indirdiklerini de biliyorlar, hahamlar ile bunun çatıştığını biliyorlar ama buna rağmen gönül rızası ile hahamların helâlini ve haramını, rahiplerin haramını ve helâlini kabul ediyorlar.
2. Haramın, helâl, helâlin de haram kılınmasına dair inançları sabit olmakla birlikte; Allah’a isyanı gerektiren bir hususta onlara itaat etmeleri. Müslümanın bir ma’siyet işlerken işlediği o ma’siyetin, ma’siyet olduğuna inanması gibi. Bu gibi kimselerin hükmü onlara benzer günahları işleyenlerin hükmü gibidir.

Yani adam Allah’ın indirdiği hükmü kabul ediyor, ama yine de rahibe uyuyor. Bu bizden birinin mesela zina işlerken, birisi bunun haram olduğunu kabul edip işlemesi onu dinden çıkarmaz, kâfir olmaz. Bu ikinci kısımda bahsettiği de bu.

Bu mesele yani Allah’ın indirdiğinden başkası ile hükmetmek meselesi bu çağın hâkim ve yöneticilerinin mübtelâ olduğu en büyük meselelerdendir. O bakımdan kişi için işin gerçeği apaçık ortaya çıkmadıkça bunlar ile ilgili hak etmedikleri şekilde aleyhlerine hüküm vermekte acele etmemelidir. Zira mesele çok önemli ve tehlikelidir. Yüce Allah’tan Müslümanların yöneticilerini ve onların yakın danışmanlarını Müslümanların lehine ıslah etmesini niyaz ederiz.

Kardeşler, bizler kitap ve sünnete ters olan bir görüşü, sevdiğimiz bir alimin görüşünü bile kabul etmiyoruz yeri geliyor mesela. İman artar ve eksilir mi? Ebu Hanife böyle dememiş, reddediyor muyuz? Evet. Biz sevdiğimiz, saydığımız, değer verdiğimiz ve istifade ettiğimiz Ebu Hanife’nin bile kitap ve sünnete, yani Allah’ın indirdiklerine ters olan bir şeyini red ederken, şu an cari olan veya bundan önce veya bundan sonrada uygulamaya sokulacak olan tüm cahiliye kanunlarını da red ederiz. Onu red ettiğimiz gibi bunları hayli hayli red ederiz. Dolayısıyla şu an yaşadığımız demokratik kanunların ortaya koydukları şu nizamdaki İslam ile çatışan tüm kanunlar cahiliye kanunlarıdır, bunları kabul etmemiz mümkün değil. Onları kabul etmemiz demek, İslam dininden haşa iskonto yapmamız demektir. Bu dini terk edip yeni bir din edinmemiz demektir aynı zamanda. Bunların uygulamasını söylemiyorum şu an, söylediğim şey nedir? Bunların cahiliye hükmü olduğu, bunların hiçbir tanesinin İslam dininin hükümleriyle bırakın üstün olduğunu, eşdeğer olduğunu dahi düşünmek bize caiz değildir. Allah’ın indirdiği hükümler hem indiği çağdaki zamanın en çağdaş hükümleridir. Bu çağımızın da eş çağdaş hükümleridir, bunda asla bir şüphemiz yoktur. O yüzden bizler aynı o yanlış fetvayı red ettiğimiz gibi bugün tüm cahiliyenin kanunlarını da ister Avrupa menşeili da ister yerli olsun ister dinimize ters olan şey Molla Kasım’dan gelsin, isterse de İsviçreli Joseph’den gelsin, biz bunları red ederiz.

Allah’ın bütün kullarından yapmalarını istediği en önemli şey, bütün Tağutları red edip sadece Allah’a iman etmeleridir.

“Kim Tağut’a küfreder/reddedip Allah’a iman ederse, kopmayan sağlam bir kulpa yapışmıştır.” (Bakara, 256)

Ayette geçen “sağlam kulp” ibaresinden kasıt «Lâ ilâhe illallah»’dır. Çünkü Tağut ile ilgili bunu başaramayan sağlam bir kulpa da tutunamaz.

Allah’a iman; O’nun varlığını, birliğini, rabliğini, isimlerini, sıfatlarını ve ibadet edilmeyi sadece O’nun hak ettiğini kabul ve tasdik etmektir.

Cabir (Allah ondan razı olsun) Rasulullah’tan (s.a.s.) şöyle rivayet ediyor:

“Kim ki Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmadan ölürse cennete girer, kim de Allah’a şirk koşarak ölürse ateşe girer.” (Müslim, 93)

من قال لاَ إِلَهَ إِلاَّ الله وَكَفَرَ بِمَا يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللهِ حَرُمَ مَالهُ وَدَمهُ وَحِساَبُهُ عَلَى اللهِ عز وجل

“Kim ki Lâ ilâhe illallah der, Allah’tan başka tapınılan şeylere küfrederse onun kanı ve malına zarar vermek haramdır, onun hesabı Allah azze ve celle’ye aittir.” (Müslim, 23)

İman etmeden Tağut’u inkâr olmaz. Sen Allah’a iman ettiğin için o Tağut oluyor. Öncesinde senin için Tağut değildi.

Önce abdest, sonra abdesti bozan şeyler; önce iman, sonra imanı bozan şeyler. Bazıları diyorlar ki: “Tüm Tağutları red edeceksin.” Önce iman edeceksin, o iman sana Tağut olup olmadığını öğretecek. Herhangi bir şeyin… Allah’ın indirdiği ile hükmetmenin küfür mü, zulüm mü, fısk mı? Olup olmadığını sana iman ettiğin din öğretecek. Bunların arasında da asırlar olmayacak, yani bunları çabucak öğreneceksin, çünkü senin ömrün çok uzun değil. Biz aslında kullar içerisinde kelebekler gibiyiz. Resul öleli 1500 sene olmuş. Şeytan bize hep bunu empoze eder, biz hep yarın kalkacak zannederiz.

“Sübhâneke Allahümme ve bihamdike eşhedü en lâ ilâhe illâ ente estağfiruke ve etûbu ileyke”

Tağut’un Çeşitleri yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.

Nahl Suresi 36. ayette:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فٖي كُلِّ اُمَّةٍ رَسُولاً اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَۚ

“Andolsun biz, her ümmete, ‘Allah’a kulluk edin, tâğuttan kaçının’ diye Rasûl gönderdik…”

Rasûl’ü neden gönderdiğini söylüyor bu ayeti kerimede? Allah’a kulluk edilsin ve Tağut’tan kaçınılsın diye. Peki şimdiye kadar biz Tağut’u hiç işlememiş olsaydık, Tağut’un yerine burada hangi kelimeyi koyardık? Başka ilahlardan, Allah’ın dışındaki ilahlardan kaçının ifadesi buraya gelebilir. Aslında Tağut dediğimiz kelime de ilah kavramı içerisinde değerlendirilen bir kelimedir. İlah üst başlık olarak düşünün, Tağut da alt başlık olarak düşünün. Peki böyle dediğimiz zaman Tağut alt başlık ise, ilah üst başlık ise hangisi daha çoktur insanın şirke düşmesinde? İlah kavramı.

Şöyle bir cümle kursak: “Her Tağut ilahtır ama her ilah Tağut değildir” desek. Buradan ne anlamış oluruz sizce?

Tağut: Tuğyan’dan (azgınlık) türemiş bir kelimedir, haddi aşmak manası vardır. Kula haddini aşırtıp buna da razı olan her şey Tağut’tur diyebiliriz.

Azgınlığa davet ettiği için Tağut ismini almıştır, azgınlığa davet eden kişi.

Tağut, Allah’ın dininden onu taştırtıyor. Neden bu kelimeyi kullanıyoruz, taştırtma ve azdırma ifadelerini?

Kur’an-ı Kerim’de şöyle kullanılmış bakın: Yüce Allah’ın: “Şüphesiz ki (tufanda) su haddini aştığı (tuğyan ettiği) zaman sizleri gemide biz taşıdık.” (Hâkka Suresi 11.Ayet) buyurur.

Nuh Tufanı’ndan bahsediyor. Yağmur yağdığı zaman yağmuru normalinden daha fazla, hatta bizim sel dediğimiz o felaketten çok daha fazla bir şekilde Nuh Tufanı’nı izah ederken suyun durumunu ne olarak açıkladı? Haddini aşma olarak açıkladı. Normalde öyle olmaması gerekiyor, su haddini aşmış olması gerekiyor. İşte tuğyan da Allah’a karşı had aşılma eylemi olduğundan dolayı böyle bir isim ıstılahta yerini almıştır.

Tuğyan, azgınlık, haddi aşma fiillerini yapan Tağut olarak nitelendirilmiş.

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهُ طَغٰىࣖ

Şimdi sen Firavuna git. Çünkü o gerçekten azıttı. (Taha Suresi 24. Ayet)

Ne yaptı Firavun? Haddi aştı. Ama öyle böyle değil. Mesela Ebu Talip için bunu kullanamayız. Ama Firavun için bunu kullanabiliriz. Yani haddinden fazla Allah’ın sınırlarına tecavüz etti. İleri seviyede. O yüzden bu kelimeleri bu şekilde size açıklamaya çalıştık.

“Tâğuta ibadet etmekten kaçınan ve Allah’a yönelenlere müjde var.” (Zümer Suresi 17. Ayet)

Tağut’a ibadetten ne yapmak lazım? Kaçınmak lazım. Demek ki Tağut’a ibadet var. Eğer zaten İlah üst başlık, Tağut alt başlık ise, Tağut da ibadet edilen bir varlık haline geliyor ister istemez.

Tağut’a ibadet etmekten kaçınan, Allah’a yönelenlere müjde var, yani neyi gerçekleştirenlere? Tevhidi gerçekleştirenlere. Yani Tevhid dediğimiz şey, Lâ ilâhe illallah’taki ilah kavramı içerisine o zaman Tağut dediğimiz kavram da içerisine giriyor.

Hadiste ise şöyle kullanılmış: Tağutlar – Tâvâğît ifadesi (Buhârî Menâkıb 33, sh. 3323, 7.cild)

حدثنا أبو اليَمَانِ أَخبرنا شُعَيْبٌ عن الزُّهْرِيِّ قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ ابن المسيب قال البَحِيرَةُ الَّتِي يُمْنَعُ دَرُّهَا لِلطَّوَاغِيتِ وَلَا يَحْلُبُهَا أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ: والسَّائِبَةُ الَّتِي كانُوا يُسَيِّبُونَهَا لِآلِهَتِهِمْ فَلاَ يُحْمَلُ عَلَيْهَا شَيْءٌ قال وقال أبو هريرة قال النبي الا الله رَأَيْتُ عَمْرَو بْنَ عَامِرِ بنِ لُحى الخُزَاعِى يَجُرُّ قُصْبَهُ فِي النَّارِ وَكانَ أَوَّلَ مِنْ سَيِّبَ السَّوَائِب.

“ez-Zuhrî şöyle demiştir: Ben Saîd ibnu’l-Müseyyeb’den işittim, o şöyle dedi: Bahîra, sütü tâğûtlara ait olmak üzere sütünden insanların faydalanması men’ olunan yani harâm kılınan devedir. Artık bundan sonra bu devenin sütünü insanlardan hiçbir kimse sağamazdı. Sâibe ise Câhiliye Arapları’nın ilahları için adayıp salıverdikleri devedir. Artık onun üzerine hiçbir yük yüklenmez. Saîd ibnu’l-Müseyyeb dedi ki: Ebû Hureyre şöyle dedi: Nebi (S): ‘Ben (kusuf namazı kılarken) cehennemde Huzâalı Amr ibn Âmir ibn Luhayy’ı kendi bağırsaklarını ateş içinde sürükler hâlde gördüm. Çünkü o develeri salma adağı yapanların ilki idi’ buyurdu.”

Şimdi Allah’a kulluk edin, Tağut’tan kaçının ifadesinde, Nahl Suresi 36’da önce Allah’a ibadet zikredilmiş ayette sonra da Tağut’tan kaçınma zikredilmiş. Birazdan gelecek Tağut’un öne alındığı ayet de var. Yani Tağut’tan kaçınmanın öne alındığı ayet de var. Fakat biz burada ehl-i Sünnet isek eğer, bunu şöyle algılamamız lazım: Biz önce Allah’a iman etmeliyiz, Allah’a iman ettikten hemen sonra da Tağutlardan içtinap etmeliyiz. Yani Allah’tan gayrı ilahlardan kaçınıyoruz ya, onlardan bir tanesi de Tağut dediğimiz kişiler, varlıklar, şeyler. Birazdan gelecek bunların ne olduğuna dair.

Yalnız şöyle bir örnek vereceğim. Şimdi biz önce abdest mi öğreniyoruz sonra mı bozan şeyleri öğreniyoruz? Biz önce abdesti bozan şeyleri öğrenip abdesti mi öğreniyoruz? Önce abdesti öğreniyoruz. Peki biz abdesti öğrendikten ne kadar sonra abdesti bozan şeyleri öğrenmeliyiz? Hemen sonra. Buna ihtiyacımız var, o zaman gelelim konumuz ile alakalı kısma; biz Allah’a iman ettikten sonra, O’na ibadete kitlendikten sonra, Tağutlardan ne zaman kaçınmamız lazım? Hemen. Bu, birinci senede abdesti öğrenelim, ikinci senede abdesti bozan şeyleri öğrenelim ne kadar komik bir şeyse? Lâ ilâhe illallah diyen sen, Allah’a imandan sonra imanı bozacak unsurları, şeyleri, ilahları, bunu çok uzun senelere yayman sana zarar getirecektir. Yani sen Lâ ilâhe illallah derken, hem istenilen imanı hem de Allah’tan gayrısına edilmiş olan tüm ilahlara küfür etmen gerekir. Onları ilahlıklarını reddetmek gerekir, ama bunun için ne lazım kardeşler? İlah üst çerçevesinin altında ve üstünde, Kur’an’da ve Sünnet’te verilen ilah örneklerini senin bilgi sahibi olman gerekmektedir kardeşim.

Evet, şöyle bir soru sormuştuk: Şimdi biz bakıyoruz, geçen tahtaya yazmıştık, İsa ve annesi iki ilah edinilmiş, hangi topluluk tarafından? Hristiyanlar tarafından. Allah da bunu Maide suresinde hatta soruyor. “Ey İsa sen mi ‘beni ve annemi Allah’tan gayrı iki ilah edinin’ diye onlara emrettin”. Hatırladık mı? İsa’ya ibadet edilmiş mi? Edilmiş. O zaman İsa, ilah kavramları içerisinde verilen örneklere uyuyor mu? Uyuyor. Peki İsa Tağut mudur? Ama biz Allah’a ibadet edeceğiz, Allah dışında ibadet edilenlerden kaçınacağız ya. İsa’ya da ibadet edilmiş, biz bundan da kaçınacağız.

Peki o neden Tağut değil?

O zaman bizim ibadet edilen varlıklara getirilen tanımda, Tağut’u ilahtan ayırabilmemiz için ona bir tanım getirmemiz lazım. Mesela Ebu Said hoca klasik tanımında “Allah’tan gayrı ibadet edilen her şey ilah, Allah’a ibadetten alıkoyan her şey Tağut’tur” tanımını yapıyor. Yani hocanın tanımı bu, aslında hemen hemen kapsayıcı bir tanım.

Ama velakin buna biraz daha ilave yaptığımız zaman bizim daha da güzel anlamamıza vesile oluyorsa tanımlara açığız. Bunlardan bir tanesi, yani çok yakın dönemde yaşamış olan, Kitap ve Sünnet ile amel eden, Tevhid konularında bizim Türk tabiri ile ordinaryüs profesör olan âlimler var. Bunlardan bir tanesi Useymin rhm. Onlar şöyle bir tanımda da bulunuyorlar:

فالَّذِي يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهُوَ رَاضٍ بِذَلِكَ طَاغُوتٌ؛ أَمَّا إِذَا لَمْ يَرْضَ بِذَلِكَ فَلَيْسَ كَذَلِك

Diyor ki burada: Allah’ın dışında ibadet edilen varlıklar (ilahlar), razı ise kendisine ibadet edilmesinden, o Tağut’tur diyor. Ama eğer kendisine ibadet edilmesinden bir rıza söz konusu değilse o öyle değildir.

O zaman İsa a.s. her ne kadar kendisine ibadet edilse de, hatta Hristiyanlar Müslümanlardan fazladır şu anda, bu kadar insan ona ibadet ediyor, annesine ibadet ediyor. Böyle olmasına rağmen İsa a.s. bu konularda bir rızası olmadığından dolayı asla ve asla gerek İsa a.s. gerekse kendisine ibadetten razı olmayan insanlar asla Tağut statüsüne girmez.

Yine İbn Kayyım’ın rhm.’ın bir tanımı var: “Tağut kulu kendisiyle aştığı her mabud, itaat ve tabi olunan her varlıktır” diyor. Useymin burada kitabında şöyle bir açıklama bulunuyor, diyor ki İbn Kayyım “Tağut ile buna razı olan kimseyi kastetmektedir“. Yani ister itaat şeklinde, ister örnek alarak, her türlü şekilde eğer kendisine ibadet edilen varlık, ibadet eden varlığın bu ibadetinden razı ise bu Tağut ismini alır. Bizim işte ilah kavramından Tağut kavramını ayırabileceğimiz nokta rıza şartı.

Eğer o varlığın kendisine ibadetten bir rızası söz konusu ise o zaman Tağut ismini almayı hak eder. Velakin böyle bir şey yoksa aynı şeyleri onun için söyleyemeyiz.

Bakınız şimdi ispat ve nefy kaidesi almıştık bir önceki derslerde. “İspat ve nefy anlaşılmazsa kelimenin ve cümlenin kişiye faydası yoktur” dedik. Buna da bir mana yüklemiştik, yani biz neyi ispat ediyoruz, neyi nefyediyoruz. Bu ispat ve nefy kavramı içerisinde Tağut kavramını da düşünmemiz gerekiyor.

Bakara 256: “Dinde zorlama yoktur. Artık doğrulukla eğrilik birbirinden ayrılmıştır. O halde kim Tağut’a küfredip (red) Allah’a iman ederse, kopmayan sağlam kulpa yapışmıştır. Allah işitir ve bilir.”

Şimdi bakın “O halde kim Tağut’a küfredip Allah’a iman ederse“, bu cümlede ne var? İspat ve nefy var. Yani şunu diyor bu cümle; nasıl ki Mekkeli müşrikler Allah’a iman ediyorlardı ama Allah’ı ilahlığında birlemiyorlardı, bu sebepten dolayı da onlarda ispat vardı ama nefy yoktu, o yüzden de yapmış oldukları ispattan hiçbir fayda görmediler ve kanları Müslümanlara helal oldu. İspat olmasına rağmen. Aynı formül Tağut kavramında da karşımıza geliyor. “O halde kim Tağut’a küfredip Allah’a iman ederse kopmayan sağlam bir kulpa yapışmış olur” diyor.

Demek ki sen eğer Allah’a iman ediyorsan bütün Tağutları reddetmen lazım. Onlara biçilen makamların hepsini reddedip o makamlara Allah’ı layık görmen gerekiyor kardeşim.

Bakara 256’da yine dikkatimizi çeken nokta önce Allah’a iman edip sonra Tağut’tan kaçınmayı söylüyor. Bunlar birbirinin aynı anda yapılması gereken şeyler aslında, böyle saatler sonra değil, aynı anda yapılması gereken şeyler. Sen bunu kabul ettiğin zaman aslında diğerini de kabul etmiş oluyorsun.

Sad Suresi 5-6’da ne diyor: “Muhammed ilahlarımızı tek bir ilah yaptı, bu gerçekten şaşılacak bir şeydi.”

Neyi kabul etmiyorlar? Nefy’i kabullenmediler.

İbn Cerîr Bakara 256’daki Tağut’u: “Allah’ın sınırına tecavüz eden, insanları isteseler de istemeseler de kendisine ibadete davet eden her şeydir, bu ister insan ister şeytan olsun.”

İbn Cerîr’in tanımına göre Allah’ın sınırına tecavüz ediyor. Ama nasıl bir tecavüz bu? İnsanlar isteseler de istemeseler de. Yerine getirseler de getirmeseler de eğer kendisine ibadete davet ediyorsa, yani kendisine ibadet edilmesinden razı ise, bu varlık Tağut ismini alır.

Cabir şöyle demektedir: “Tağutlar, şeytanın kendilerine indiği kâhinlerdir. Her mahallede birer tane bulunur.” Cabir’in bu sözü ne anlama geliyor? Mahalleden kasıt nedir?

Cabir, bu sözünde kâhinlerin, Tağutlardan olduğunu, şeytanların inerek çalmış oldukları vahiyleri haber verdiklerini söylemektedir. Mahalleden kasıt kabiledir. Her kabilede bir kâhin olabileceği söylenmek istenmiştir.

Bundan da neyi kastettiğini daha net ortaya koymaya çalışacağım kardeşler.

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذٖينَ اُو۫تُوا نَصٖيباً مِنَ الْكِتَابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذٖينَ كَفَرُوا هٰٓؤُ۬لَٓاءِ اَهْدٰى مِنَ الَّذٖينَ اٰمَنُوا سَبٖيلاً

“Kitaptan kendilerine pay verilen kimseleri görmedin mi? Cibt’e ve tâğut’a iman ediyorlar ve inkâr eden kimseler için de, ‘Bunlar îmân eden kimselerden daha doğru bir yoldadır.’ diyorlar.” (Nisa Suresi 51. Ayet)

Burada kendilerine kitap verilenler özelde Yahudi ve Hristiyanları kasteder. Burada da özellikle Yahudileri kastediyor tefsire baktığımızda. Ama önemli olan nedir? Kınandıkları yer onların Tağut’a iman etmeleri kardeşler, burada yerilmiştir.

Buhârî Kitâb-ı Tefsir’de (9.cild sh.4299): Cabir şöyle demiştir: “Cahiliye’de kendileri önünde muhakeme olmak istedikleri Tağutlar, Cuheyne kabilesinde bir Tağut, Eslem kabilesinde bir Tağut ve Arap kabilelerinden her birinde birer Tağut idi. Bunlar birtakım kahinlerdir ki, üzerine şeytanlar, müstakbel hakkında kâinattan haberlerle inerler.”

Buhârî’deki bu tefsir bize neyi anlatıyor? Cahiliye Araplarında insanların işlerini halletmek için müracaat ettikleri, sorunlarını halletmek için, muhakemeleşmek için kendilerine müracaat ettikleri bazı kimseler varmış ve bu kimseler özellikle aynı zamanda kâhinlik de yapıyorlar ve insanlar bunlara müracaat ediyorlar. Yani Allah’ı bırakıp da o insanlar bunlara ibadet ediyorlar ve onlar da bu ibadetlerinden razı geldikleri için Tağut kelimesiyle İslam ıstılahında isimlendiriliyorlar.

Fakat burada atlamamamız gereken önemli bir nokta, bir sıkıntıları olduklarında, bir problemleri olduğunda müracaat ettikleri böyle azgın insanlar var ve onlara gidiyorlar ve onlar da çeşitli kanunlar ile kendilerinin uydurdukları ile veya kendilerine gelen haberlere göre o insanlar hakkında hükmediyorlar. Ve bu hükümlerin de insanlar tarafından uygulanmasını istiyorlar, buna razı oldukları için Tağut ismini alıyorlar.

Tağut eşittir sadece şu mu, yoksa Tağut eşittir birden fazla varlık olabilir mi? Şu ana kadar anlattıklarımızdan nereye vardık? Birden fazla, birçok Tağut, birden fazla vasıflara sahip Tağut olabilir mi? Mesela Firavun’un kâhin olduğunu biz bilmiyoruz fakat Tağut olduğunu biliyoruz. Şimdi dersimizin seyrinde gelecek. Kesinlikle sadece bir vasfı barındıran varlık Tağut değildir.

Örneğin ayetle ilgili Ömer İbn Hattab diyor ki, “El Cibt sihirdir, Tağut da şeytandır” demiştir. Ömer İbn Hattab’ın Tağut’a şeytan demesi, örneklendirme babında bir tefsirdir. Bu ne demek? Ömer r.a.’ın Tağut’a şeytan demesi, örneklendirme adına bir tefsirdir. Yani, şeytanın da Tağut olduğunu söylüyor fakat bu şeytanın tek Tağut olduğu manasına gelmez. Eğer örneklendirme ise hayır.

İkrime de; “El-Cibt Habeşe dilinde şeytan, et-Tağut ise kâhin demektir” demiştir.

İkrime’nin Tağut demesi başka bir örnektir. O da başka bir örnek oluyor. Az önce dedik ya zaten tek bir varlığın isimlendirmesi değil dedik. Yani “şu şudur” diyemiyorsun sadece. Nebi Resuldür, Resul Nebidir, problem bitti. Tağut çoğul içinde kullanılabiliyor dedik hem de.

İbn Teymiye’nin Tağut tarifi: “Tağut Fa’lût kalıbında olup tuğyandan türemiştir. Tuğyan ise haddi aşmaktır. Bu ise zulüm ve haksızlıktır. Allah-u Teâlâ’dan başka kendisine ibadet edilen kişi, eğer buna razıysa Tağut olmuştur.”

Burada tekrardan hatırlayalım İbn Kayyım’ın sözünü: Bu da üç kısımdır: Mabut cinsinden, itaat cinsinden ve ittiba cinsinden her varlıktır. Kulun kendisi ile haddi aştığı şeyler pek çoktur. Bu âlimler olabilir, yöneticiler olabilir, şeytan olabilir, hâkimler olabilir. Bunu sadece yöneticilere hasretmek şeytanın oyunlarından birisidir. Bugün Tağut’tan insanları sakındırma maksadıyla birçok insan Tağut konumuna gelmektedir. Yani Allah’a ibadetten alıkoymaktadır. Mesela harici zihniyetliler haram olan Müslüman kanını dökmektedirler, insanları Allah’ın indirmediği hükümlerle tekfire davet etmektedirler, sair pek çok ibadetin yapılmamasını istemektedirler. Örn. Cuma namazı kılınmaz, oy kullanılmaz, cami imamları kâfir, Diyanet değil “hıyanet” derler.

Yani kardeşler, onlar Allah’ın indirmediği hükümler ile hüküm ediyorlar ve insanların da kendilerine tabi olmasını istiyorlar. Çok da rızalılar bu konularda. Yani aslında onlar Tağut’tan sakındırmaya çalışırken Tağut olan, insanları da tuğyandan korumaya çalışırken insanları tuğyana sürükleyen, gözümüzün içine baka baka bunları yapan varlıklardır. Ama Rabbimizin korudukları müstesna. Onların bu hileleri yine arkalarında büyük şeytanın olduğu, büyük Tağut’un olduğu İblis’in bir oyunudur bu. Bunlar Allah Teâlâ’nın rahmet ettiklerini korumuyorlar. İnşallah zaman ilerledikçe bunlara dair açıklamalarımız gelecek.

Şu menheci güttüm bu derste, ara ara bu tekrara yakın şeyleri koydum ki bazıları için zor bir tanım ve anlatım olabileceğini düşünerekten biraz tekrar olsun istedim. Şu an geldiğimiz cümle mesela bunlardan bir tanesi: “Her Tağut bir ilahtır ama her ilah Tağut değildir.”

İnsanların bugün Tağutları ve ilahları/mabutları red etmeden Allah’a ibadet etmeleri, Mekkeli müşriklerin ilahlarını red etmeden Allah’a ibadet etmeleri gibidir. Lâ ilâhe derken nefy, illallah derken isbat ediyoruz (ibadete layık olanı).

Geçmişteki şirke baktığımız zaman, bugün gerçekten bazı insanlar eski şirk gibi şirk işliyorlar neredeyse.

Lâ ilâhe derken nefy, illallah derken ispat ediyoruz. İspatta bugünküler ile o günküler eşit, nefiyde de maalesef o günküler ile bugünküler eşit. Allah’ın rahmet ettikleri müstesna.

Allah’ın sizin önünüze servis ettiği şu ulvi bilgiyi terk edip eğer hâlâ dünyalık işlerle uğraşıp Allah’ın dinini ikinci plana atarsanız vay halinize.

Bir şeyin sağlamlaştırıcı unsurlarının varlığından önce onun varlığını engelleyen hususları izale etmek, o şeyin bir kemalidir. Allah bütün kullara, Tağut’u red edip, Allah’a iman etmeyi farz kılmıştır. Tevhid; ancak bir ve tek olarak O’na hiçbir şeyi ortak koşmaksızın ibadet etmek ve Tâğut’tan uzak durmakla gerçekleşir. Unutulmamalı ki, yalnız Allah’a ibadet; O’nun dışında ibadet edilenleri red etmekle mümkündür (ispat & nefy).

Sen sadece ve sadece Allah’a ibadet etmen gerekir. Sen Allah’a ibadet ettiğin zaman bu kemal, kul olmuyor. Bunu sadece ve sadece Allah’a has kılman gerekir.

Salih kimseler Tâğut olamazlar. Allah’ın haram kıldıklarını helâl kabul etmeye, helâl kıldıklarını haram kılmaya çağıran kimseler Tâğut’turlar. İslâm şeriatının dışına çıkmaya davet edip süslü gösteren ilim adamları da Tâğut’turlar. Zira ilim adamının da görevi, Rasulullah’ın (s.a.s.) getirdiklerine tâbi olmasıdır ve gerçek ilim adamları nebilerin mirasçılarıdır. Onlar nebilere ilim, amel, ahlâk ve dini öğretmek bakımından ümmetleri arasında mirasçı olurlar.

Adiy bin Hatim kıssasında, “Onlar size helal dediğinde helal, haram dediğinde haram kabul etmiyor musunuz?” dediğinde, “İşte bu rab edinmedir” demişti Allah Rasûlü s.a.v. İşte buna benzer tüm hususlar, ilim adamları da bu örneğin içerisine girebilirler.

Yöneticiler, Allah ve Rasûlü’nün emirlerine aykırı olmayan hususları emredecek olurlarsa, onlara itaat olunur. Bu durumda onlar Tâğut değildirler. Böyle bir durumda ve bu kayıtla yöneticilere itaat etmek, Allah’a itaat (ibadet) etmektir. Nisa 59: “Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, Resûlullah’a da itaat edin ve sizden olan emir sahiplerine de.”

Yöneticilere kader gereği olarak itaat etmeye gelince, eğer yöneticiler otoriteleri itibarıyla güçlü iseler insanlar otorite gücü ile onlara itaat ederler. İmanî bir etken söz konusu olmasa dahi. Çünkü yöneticilere itaat, imanın etkisi ile olur. İşte fayda veren itaat budur. Hem yöneticilere faydalıdır, hem de insanlara faydalıdır. Bazen itaat, yönetimin güçlü olması halinde insanların yöneticiden korkup çekinmeleri dolayısıyla otorite baskısı ile olabilir. Çünkü bu durumda yönetici emrine muhalefet edenleri ibretli bir şekilde cezalandırabilir.

Fâsık olan, kâfir olan bir yöneticinin emrine itaat konusunda ne yapacağız? Şöyle bir örnek verelim: Çin’de yaşayan bir muvahhitsiniz, 2. çocuk yasağı var, uyacak mısınız bu yasağa uymayacak mısınız? Burada mecburiyet dediğimiz şey imandan kaynaklanmayan bir otoriteye bir itaattir. O itaatini gerçekleştirdiğinden dolayı sen burada da kınanmazsın. Bazı ülkelerde kız hayız olduğunda, erkek de bulûğ’a erdiğinde evlenme yasağı var. Mesela falanca ülkede diyor ki sen 18 yaşından önce evlenemezsin diyor. Oğluna bakıyorsun bulûğa ermiş, komşunun kızına bakıyorsun, edepli, ahlaklı, hayız görmüş. İslam’a göre bunlar evlenebilir. Ama otorite baskısı var, seni de baskı altına alıyor, bu fiili yerine getirenleri de baskı altına alıyor. Hatta bunun şahidi de olsanız onları da baskı altına alıyor. Onların nikâhını kıyan o görevli kimse onu da mahvediyor. Şimdi böyle bir baskı altında sen bunu uygulamadığından dolayı yine sen burada herhangi bir cürme iştirak etmemiş olursun. İşte yazarın burada anlatmış olduğu bu şey, bazen isteyerek gerçekleşir, bazen de istemeden gerçekleşir. Ama isteyerek gerçekleşiyorsa, onlar Tağut makamına yükselir. Sen tuğyan etmiş olursun.

“Sübhâneke Allahümme ve bihamdike eşhedü en lâ ilâhe illâ ente estağfiruke ve etûbu ileyke”

Tağut Dersi yazısı ilk önce üzerinde ortaya çıktı.